Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Ik heb verdomme weer alle adviezen van de overheid genegeerd

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Ik ben domweg weer angstig.

Dat komt doordat ik slordig ben.

Het is geen stroom van verheven gedachten die mij afleiden, maar mijn manier van leven. Ik lees in de krant over de tweedeling door 2G – ik wil geen tweedeling – en vervolgens ga ik het huis uit, loop ik een winkel in zonder mondkapje, word ik terechtgewezen, wil ik koffie en ga ik ergens zitten, moet ik mijn QR-code laten zien, kan ik die klote-app niet in m’n telefoon vinden, hoor ik ‘ach, laat maar meneer, ik geloof u wel’, komt er een vriend aan die ik een verboden hand geef, ga ik te dicht bij hem zitten, lach ik luid om zijn komische verhalen en als ik thuis ben, besef ik dat ik verdomme weer alle adviezen van de overheid heb genegeerd.

Dan loop ik vol van schuldgevoel en voel ik me angstig. En ik ben al zo bang. Ik heb doodsangst en die bestrijd ik juist door maar wat onachtzaam te leven. Wanneer ik niet zomaar zorgeloos wat aan zou rommelen, zouden mijn zorgen de overhand krijgen. Die wilde honden blaffen al de hele dag zonder dat ik ze helemaal stil kan krijgen.

Ik ben dus een coronaverdringer. Maar dat mag niet. Ik moet me aan regels houden.

Overheidsregels.

Daar heb ik een natuurlijk verzet tegen.

Ik wil mijn verzet tegen de overheid best opgeven, maar ik kan het niet. Misschien is het een restant van de linkse jaren zeventig toen ik nog dacht: Fuck the system, uw rechtstaat is de mijne niet!

Dat zie je nu bij rechts.

“Bent u voor de totale vrijheid?” werd mij laatst gevraagd.

Ja, dat ben ik ten diepste wel. Is dat egocentrisch of de uitkomst van een intelligent idealisme? Ach, een intelligent idealisme bestaat niet en angst corrigeert elk vrijheidsideaal.

Op momenten dat mijn angst me de keel snoert, draag ik het liefst twee mondkapjes, hou ik graag drie meter afstand en was ik graag elke twee minuten mijn hand.

Dus nu leid ik een dubbelzinnig bestaan.

Ik ben tegen 2G, maar ik wil graag met mijn vrienden en vriendinnen in een café zitten. Dan moet ik inleveren op mijn principes, wat anderen me terecht kwalijk nemen. Maar het theater, de bioscoop, de balletuitvoering van mijn kleinkinderen, wil ik niet missen. Dat kan het eenvoudigst als ik me houd aan de overheidsregels. Maar juist daardoor groeit mijn boosheid op die overheid. Fuck the system!

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.