null Beeld Sjoukje Bierma
Beeld Sjoukje Bierma

Ik heb moeite met het overschrijden van ongeschreven regels

PlusMaarten Moll

Maarten Moll

In het verzorgingstehuis aan de overkant hangt al drie weken kerstverlichting voor de ramen. Ik heb er voor zaterdag serieus aan gedacht daar iets van te gaan zeggen. (Ik had mijn jas al aan. M., met haar rug tegen de voordeur: “Doe even normaal.”)

En afgelopen zaterdag, helemaal aan het begin van de avond, na wat laatste boodschappen, barricadeerden een man en een vrouw de voordeur met hun geworstel met een enorme kerstboom.

“Op Sinterklaasavond?” zei ik net iets te luid. En: “Hadden jullie niet even een dag kunnen wachten?” Maar de man en vrouw gaven geen sjoege, wisten de boom in een houdgreep te krijgen en krabbelden verder.

Van de stad onderweg naar huis – waar waren de ­sinterklazen gebleven die je vroeg op sinterklaasavond altijd zag, in een auto op weg naar een bezoekadres, staf uit het raam? – had ik meerdere mensen gezien die kerstbomen huiswaarts sleepten. Op mijn misnoegde blikken sloegen twee mannen schuldbewust hun ogen neer. Maar ze gingen de boom niet terugbrengen.

Ik heb daar moeite mee, met het overschrijden van ongeschreven regels. Ik ben een hardliner.

Kachel/verwarming pas aan na 31 oktober. (“Koud?” zei mijn vader, “in de winter is het koud!”)

Geen ellebogen op tafel tijdens het eten.

Pas na 5 december een kerstboom in huis.

(Was het niet de Franse filosoof Vauvenargues die zei: ‘De spreuken der mensen onthullen hun karakter’?)

Zaterdag (5 december) zag ik twee foto’s in de familieapp. Twee van mijn broers hadden de kerstboom al staan. De derde broer, ook een havik, begon meteen te protesteren. ‘Te vroeg, afbreken die handel.’

En stuurde er een foto achteraan van een stuk kaas dat door een gezinslid was uitgehold, met het commentaar: ‘Boete uitgedeeld’. Om even aan te geven hoe serieus hij sommige zaken neemt. (O, degenen die na gebruik het vaatdoekje niet uitwringen…)

Met deels gespeelde verontwaardiging liet ik de foto’s aan M. zien. Zij vond het wel mooie bomen. En of ik het toch niet te serieus nam, allemaal.

Gisteren was er natuurlijk helemaal geen houden meer aan. Maar toen mocht het.

We fietsten naar de Marius van Bouwdijk Bastiaansestraat voor de kerstsale van WG Kunst. En overal in de stad liepen er mensen met kerstbomen.

Het was een mooi beeld, al die mensen met die kerstbomen in verschillende richtingen te zien lopen. Ik werd er vrolijk van, en moest denken aan die scène uit de film The Thomas Crown Affair, wanneer al die mannen met identieke bolhoeden en attachékoffertjes kriskras door het museum lopen.

De hardliner was uit mij verdwenen. Ik appte mijn broers met de vraag waar zij hun boom hadden gekocht.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over