null Beeld Sjoukje Bierma
Beeld Sjoukje Bierma

Ik heb haar weleens in de ogen gekeken om contact te zoeken, maar ik kon daar niet terecht

PlusMaarten Moll

Maarten Moll

Voor het verzorgingstehuis hiertegenover kwam een jonge vrouw voorbij. Ze sleepte een kerstboom achter zich aan. Even stond ze stil, omdat de boom niet verder wilde. De vrouw gaf een ruk aan het groene gevaarte en liep toen verder. Bij de manoeuvre was er iets uit haar jas gevallen.

Dat gezeul met die boom herinnerde me eraan dat ik zelf alweer te laat was met het uit huis plaatsen van de kerstboom (verlatingsangst). Een paar jaar geleden. De buren. Of ik misschien iets kon doen aan de boom op mijn balkon. Het was juni, nee juli, want ik keek naar een etappe in de Tour de France.

De buren waren bezig met Japans grind op hun balkon, en de wind blies de bruine naalden van de kerstboom door het afscheidingshekje in hun werk. Dus… (De bierkratten van een feest hebben ook al eens twee jaar op het balkon doorgebracht.)

Liep ik midden in de zomer met een dorre kerstboom door de straat. Een fietser die zijn wereldbeeld verstoord zag, reed bijna tegen een geparkeerde auto aan.

De vrouw met de boom was de straat overgestoken. Naast het elektriciteitskastje dat tegen de gevel van het verzorgingstehuis is geplaatst, stond ‘de rookster’. Een forse vrouw met gemillimeterd haar die in het tehuis woont. Ze staat vaak buiten.

De stoïcijn is misschien een betere naam voor haar. Ze staat er altijd doodstil bij, alsof ze constant mediteert of zo. Alleen de hand met de sigaret gaat op en neer.

Ik heb haar ook nog nooit een praatje met iemand zien aanknopen. Iedereen loopt haar voorbij. Ik heb de man in het oranje shirt haar een keer om een vuurtje zien vragen, maar er gebeurde niets. Ik krijg dan visioenen van ruzies, dat deze vrouw de huistiran is die alle spelletjesmiddagen verpest, en met eten smijt als dat haar niet aanstaat.

Ik heb haar weleens in de ogen gekeken om contact te zoeken, maar ik kon daar niet terecht. Wel heel benieuwd wat die ogen zien en allemaal hebben gezien.

Schuin voor de voeten van de stugge rookster lag een langwerpig oranje pakketje op de grond. Als ik het goed zag, was het een chocoladereep die de vrouw met de kerstboom was verloren. Dat moest dan een reep Tony’s Chocolonely melk karamel zeezout zijn.

De rookster gunde de chocoladereep geen blik waardig.

In de volgende minuten zag ik een paar voorbijgangers naar de reep kijken. En daarna naar de rookster. En vlug doorlopen. Een meisje bukte, maar werd door haar moeder snel meegesleurd. Alsof die moeder vroeger te vaak in de truc van de portemonnee (die aan een touwtje door grapjasjes werd weggetrokken) was getrapt.

Er stopte een grote vrachtwagen op straat die me het zicht op het verzorgingstehuis ontnam.

Zie je vaak in films. Een regisseursdingetje. Je laat bijvoorbeeld een personage zien, en daarna laat je een bus vol in beeld verschijnen die je zicht op dat personage verhult. En als die bus dan weer wegrijdt…

Ik was benieuwd.

De vrachtwagen trok al snel weer op.

Alleen de reep chocola was verdwenen.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over