Babs Gons. Beeld Artur Krynicki
Babs Gons.Beeld Artur Krynicki

Ik heb er nog steeds spijt van dat ik niet de school binnen ben gelopen

PlusBabs Gons

Babs Gons

Het is al een paar jaar geleden maar ik heb er nog steeds spijt van. Dat ik niet de school binnen ben gelopen, een docent naar buiten heb gesommeerd en gewezen op het meisje dat alleen bij het hek stond. Alle kinderen op het schoolplein waren met elkaar bezig, er werd gebasketbald, gevoetbald, gehinkeld, tikkertje gespeeld maar zij stond helemaal alleen, bij het hek, met een stokje in haar hand waar ze de lijn van het hek mee volgde. Haar blik naar de verte gericht.

En ik fietste langs, aan de andere kant van het hek en werd gelijk verdrietig, kleine mensen mogen daar te midden van al dat pauze-plezier niet alleen staan.

Het is de week van het pesten want het houdt maar niet op. De goedbedoelde adviezen buitelen over elkaar. Vooral voor degenen die gepest worden. Ze moeten vooral normaal doen, in de pas lopen, niet homoseksueel zijn, op judo gaan, voor zichzelf opkomen, rustig blijven, kwelgeesten vermijden, vooral niet kwaad worden en zeker geen angst tonen. Weerbaarder worden.

Waarom, vraagt een vrouw terecht, op de radio, moeten zij weerbaarder worden? De emotie zit hoog in haar stem, ze is jarenlang gepest, ze is heel erg ervaringsdeskundige. Ja, waarom moeten zij weerbaarder worden? Waarom moeten zij een laagje aanbrengen zodat ze minder kwetsbaar zijn? Strijdvaardig worden in hun zijn?

Waarom de adviezen niet vooral daar naartoe laten gaan waar ze hard nodig zijn, naar de pestkoppen en de omstanders. Ik hoor te weinig goedbedoelde adviezen als: zoek hulp, blijf van anderen af, laat mensen in hun waarde, respecteer het leven van anderen, leer dat iedereen er mag zijn.

Ik las onlangs over een onderzoek waaruit bleek dat als we iemand zien die het heel koud heeft, onze temperatuur daalt. Maar ook emoties kunnen besmettelijk zijn, net als bacteriën kun je ook iemands emoties oplopen, het overkomt me vaak. Waar we de laatste tijd onze handen kapot hebben gewassen, zouden we op andere plekken, ons hart en omstreken, het gebied waar die emoties huizen, ook wat meer moeten poetsen. Om die laagjes die ons zo verdomde weerbaar hebben gemaakt, af te wassen. Om de schillen die ons ervan weerhouden de pijn van anderen te voelen, af te pellen. Zodat we ons in de ochtend niet alleen aankleden maar vooral ook wat uittrekken, naast ons neerleggen, voordat we anderen ontmoeten. Zodat we allemaal heerlijk weerloos en geweldloos mogen zijn, omdat we voelen dat alles met alles verbonden is.

Het meisje heeft geen advies nodig, ze heeft een wereld nodig die haar niet vraagt om weerbaarder te worden, maar een wereld die haar bewaakt en die zachter om haar heen voelt. Als een fluwelen trui om het lichaam.

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? b.gons@parool.nl

Meer over