Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Ik ben een kortademige wandelaar die met hondje Koos van Bangdorp naar Fobie aan de Paniek rondtrekt

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

“Jij schrijft elke dag over de Oekraïne hè, Theodor?”

“Het houdt me erg bezig. Sorry.”

“Sorry? Je hoeft geen sorry te zeggen, hoor. Dat is jouw mening. Ik vind het veel erger dat de prijzen stijgen. Ik ben opeens arm, terwijl ik dacht dat ik redelijk verdiende. En de prijzen gaan nog meer stijgen ... Kijk, met een lege maag interesseert die oorlog me geen zier.”

“Heb je echt honger?”

“Dat vind ik nou een pijnlijke vraag. Nee, nog niet. Maar ik schaam me omdat ik heel hard werk, en opeens te weinig verdien. Dus ik heb de krant opgezegd, Netflix opgezegd, Spotify opgezegd. Het gaat best, maar ik kan me daardoor niet interesseren voor die oorlog. Ik voer oorlog tegen armoe. Dat is misschien overdreven, maar ik denk wel de hele dag: hoe moet ik het doen, wat moet ik kopen?’’

“Ik weet dat alles duurder wordt en de lonen niet meestijgen. Maar ik ben gewoon bang voor wat er in Oekraïne gebeurt.”

“Ben je bang voor een kernoorlog? Nee, toch. Zo dom zouden ze toch niet zijn?”

“Daar ben ik juist wel bang voor. Je verliest een vliegtuig, je verliest een boot, je verliest een tank, je verliest een bom, het enige wat je dan nog over hebt is een neutronenwapen. Wat doe je dan?”

“Maar daar kunnen wij toch niets aan doen, Theodor?”

“Nee, dat weet ik. Maar ik ben al zo chagrijnig. Ik bedoel: de volgende generatie krijgt het niet beter dan ik. Dat vind ik al een verlies. En straks wordt het erger. Worden wat je worden wil, kan de volgende generatie al niet meer. En dan straks die bom.”

“Ben je niet hysterisch aan het reageren?”

“Nee, ik meen het. Het is misschien een oude kinderangst, door mijn ouders op mij overgedragen. Little Boy en Fat Man waren ooms waarvoor ik bang was, zelfs al dankten mijn ouders hun leven aan ze. Ze kenden de vernietigende kracht. Ik vertelde het al eerder: we verborgen ons voor Little Boy en Fat Man in een trapkast vol conserven.”

“Wat bedoel je?”

“Niks, laat maar. Het is zo raar: Het afgelopen jaar had ik te veel angsten. Ik ben een kortademige wandelaar die met hondje Koos van Bangdorp naar Fobie aan de Paniek rondtrekt.”

“Misschien leefden we te decadent, Theodor.”

“Daar heb ik dan te weinig van genoten ... Kom je vanavond Ajax kijken?”

“Graag, scheelt weer. Kan ik komen eten?”

“We eten brood met zout.”

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over