Babs Gons. Beeld Artur Krynicki
Babs Gons.Beeld Artur Krynicki

Het was nu te laat, hij zou zijn vader nooit meer kunnen ontmoeten

PlusBabs Gons

Babs Gons

Een geheim bij je dragen is een zware last, je kunt er letterlijk onder gebukt gaan. Het vreet je op van binnen en zo’n verstopte waarheid kan je nog zo’n rits van psychische en mentale ongemakken bezorgen. En toch, we hebben en houden er nogal veel.

In de afgelopen weken mocht ik twee keer een show presenteren rondom het thema geheimen. Schrijvers, dichters en muzikanten deden boekjes open en het podium vulde zich met onthullingen, aangevuld met een enkel geheim pleziertje van het publiek. Ik hoorde over broers in de gevangenis waar niet over werd gepraat, over een moord gepleegd door een familielid in een ver land, seksuele voorkeuren in de kast en mentale ziekten waar over ge-shhhttt wordt. Maar ook wat lichtere varianten zoals stiekem plassen in wasbakken en nooit opbiechten dat door jou de ring van je moeder foetsie is.

Ik vraag een van de muzikanten of hij geheimen heeft en hij zegt gelijk: “o, aan mij moet je niets vertellen, niks is geheim bij mij. Ik verpest verrassingen en surpriseparty’s. Ik vertel dan wel dat ze niet moeten doorvertellen dat ik de verrassing al heb verklapt.” De zaal lacht. Heerlijk om zo eerlijk te zijn.

Geheimen die me het meest fascineren, zijn geheimen die het graf mee in worden genomen. Een vriend is al tijden op zoek naar zijn vader, de naam van zijn verwekker heeft zijn moeder met zich mee laten begraven. Elke zoektocht loopt dood, zelfs dna-testen mochten tot nu toe niet baten.

In een ontroerende documentaire over kinderen van zwarte Amerikaanse bevrijders ten tijde van de Tweede Wereldoorlog krijgt een van hen, een ontwapenende man van 76 jaar uit Limburg, na bijna een heel leven in het ongewisse te zijn gebleven de naam te horen van zijn biologische vader. Hij herhaalt de naam, laat hem even op zijn tong balanceren. In zijn gezicht breekt een zonnetje door. Gestorven in 2014, vertelt de onzichtbare journalist. De man zuigt een hap adem naar binnen en zegt dan: “Is dat niet schandalig, dat mijn moeder niets gezegd heeft?” Het was nu te laat, hij zou zijn vader nooit meer kunnen ontmoeten. Gelukkig was er nog wel een nicht die hem met open armen verwelkomt.

Geheimen ontstaan vaak uit angst, denk ik, angst of aannames over wat er kan gebeuren als het geheim openbaar wordt. Maar wat zou je nog vrezen aan het einde van het leven, waarom zou je het geheim mee het graf innemen en een verwante opzadelen met een eeuwig mysterie? Nu liggen er graven en graven vol geheimen. Dat is volgens mij wat je ’s nachts op begraafplaatsen hoort: de wind die de vele namen zingt die verzwegen bleven.

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? b.gons@parool.nl

Meer over