Maarten Moll. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Het plankje met daarop ‘FUCK DE AVONDKLOK!’ was ineens weg, zonde

PlusMaarten Moll

Maarten Moll

Geschiedenis die wordt uitgewist, het is niets nieuws.

Ga maar eens terug naar de plekken van je jeugd.

De bomen waarin je hutten bouwde.

Het fietsenhok op het schoolplein waar plannen werden beraamd.

Je moet moeite doen de oude situatie over de nieuwe te projecteren.

Op de plek waar je dat legendarische doelpunt maakte grazen nu grote runderen. Als je je ogen half dichtknijpt zie je de oude groene tribune.

Gisteren kwam ik langs de bankjes. Die twee houten bankjes met uitzicht op het water. De bankjes waar de mannen van de plantsoenendienst vaak lunchen. Waar ik vaak de vrouw zie zitten die haar hondje rondrijdt in een poppenwagen. Bijna altijd heeft ze een plastic bekertje koffie in haar hand.

De bankjes die, als het donker begint te worden, ingenomen worden door de jongeren die er vertier zoeken met elkaar.

Tranentrekkers ook, die bankjes. Ik heb er gezeten met een dochter die het net had uitgemaakt met haar vriendje.

Onverwoestbare modellen zijn het, schitterend van eenvoud.

Ik was er al voorbij, er was me schijnbaar niets opgevallen.

Maar midden op de brug stopte ik.

En ik liep weer terug.

Er was toch iets met de bankjes. Ze zagen er anders uit.

Voor het eerste bankje bleef ik staan.

Nieuw hout? Hadden ze nou nieuwe planken op het ijzeren frame getimmerd?

Ik liep naar het andere bankje.

Ook daar frisse planken. Of was de boel geschuurd?

Daar had ik de woorden zien staan. Woorden die er met een dikke, groene viltstift op waren geschreven. Waarschijnlijk door een van de jongeren.

De woorden waren verdwenen.

Ik wreef over het hout, als een moderne Aladdin, maar de woorden verschenen niet.

Ik weet nog wanneer ik de woorden zag. In februari van dit jaar. Na negen uur ’s avonds, toen ik er met de hond langskwam.

‘FUCK DE AVONDKLOK!’

Dat stond er op een van de planken van het bankje.

Netjes met even grote kapitalen werd daar de onvrede met het coronabeleid boos, maar beheerst verwoord. Met uitroepteken.

Ik keek er nog geregeld naar.

Ach ja, de avondklok.

De periode van de avondklok was als het beklimmen van een Alpencol (die smerige, verschrikkelijke Glandon bijvoorbeeld, het Waterloo van Eddy Merckx). Eenmaal boven vergeet je meteen de helse tijd op die berg.

Ik heb er zelf nooit moeite mee gehad, met die avondklok. Een uitgelezen mogelijkheid om de stapel nog ongeziene dvd’s te bekijken. (En vooruit, nog een keer La Meglio Gioventù.)

‘FUCK DE AVONDKLOK!’

Je zou zo’n tekst niet moeten verwijderen, niet moeten willen verwijderen.

In Berlijn staat toch ook nog een deel van de Muur?

Nu is het net alsof de avondklok niet heeft bestaan.

Weggepoetst uit de geschiedenis.

Waar is die historische plank gebleven?

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over