Tinkebell. Beeld Artur Krynicki
Tinkebell.Beeld Artur Krynicki

Het melkmeisje was voor mijn moeder toch een teleurstelling

PlusTinkebell

Tinkebell

Dit weekend nam ik mijn moeder voor het eerst in haar leven mee naar het Rijksmuseum. Iets wat heel leuk is, want mijn moeder vindt namelijk bijna alles mooi en interessant. Elk kunstwerk en elk object werd met evengrote aandacht door haar bekeken en haar enthousiasme werkte aanstekelijk.

Mijn zusje, dat ook mee was, en ik maakten foto’s van hoe mijn moeder elk kunstwerk en alle beschrijvingen die op bordjes naast de werken hingen met grote precisie fotografeerde om op Facebook te kunnen delen. Tot we bij Het melkmeisje van Johannes Vermeer kwamen. “Is dít nou de echte??” En daarna op verontwaardigde toon: “Op posters is dit schilderij altijd veel groter!”.

Toen ik mijn vriendin Ellen over dit voorval vertelde, barstte ze in schaterlachen uit. “Dit is je column Tink! Dit is hilarisch!” (Hier was ik het mee eens, de tranen biggelden inmiddels ook over mijn eigen wangen) “Ken je het boek Het gouden paviljoen van Yukio Mishima? Want daar moet ik nu aan denken. Is je moeder over de eerste teleurstelling heen gekomen?”

Ik kende het boek niet, waar ik me inmiddels niet meer voor schaam bij Ellen: zij leest bijna elk boek en ik lees alleen maar iets meer dan de meeste mensen. In de ruimte daartussen bestaat ongekend veel waar ik nooit aan toe zal komen. Ze vatte het plot kort voor me samen en daardoor begreep direct haar vraag over de teleurstelling van mijn moeder.

Heel in het kort gaat het verhaal over een man die al sinds zijn kindertijd hoorde over het allermooiste gebouw in de wereld: de gouden tempel. Aan de hand van de fantastische verhalen die hij over deze tempel had gehoord, creëerde hij een perfect plaatje in zijn hoofd van hoe het gebouw er in het echt uitziet en hij raakt geobsedeerd door de schoonheid van zijn verbeelding.

Echter, de tempel blijkt in het echt helemaal niet zo mooi te zijn als dat wat hij zich in zijn hoofd had gevisualiseerd (oké en hij is gek en gefrustreerd; lees het boek voor het precieze verhaal, zou Ellen zeggen). Hij steekt de tempel uiteindelijk in brand en besluit ‘te gaan leven’.

Grote verwachtingen hebben van iets. Je hele leven inrichten naar die verwachting. Teleurgesteld raken. Alles achter je verbranden en dan besluiten om met een totaal nieuwe, open blik de wereld opnieuw te bewandelen.

Ik dacht hierdoor na over hoe het leven soms inderdaad zo kan gaan, maar dat ook het omgekeerde kan gebeuren. Dat je ergens totaal geen verwachting van hebt en er ineens iets waanzinnigs tevoorschijn komt.

Ook dat gebeurde met mijn moeder in het Rijksmuseum. Niet eens één keer, maar eigenlijk de hele tijd. Zó erg zelfs dat ze de dag erna is teruggegaan.

Tinkebell schrijft elke week een column in Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Meer over