Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Het gevoel in mijn bubbel is toch: ach, de Russen zullen het risico niet nemen

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Tijdens de Cubacrisis – ik was negen jaar – was ik bang omdat ik merkte dat mijn ouders angstig waren. Mijn ouders fluisterden geheimzinnig met elkaar en mijn vader vond het pedagogisch verantwoord om mij uitgebreid te informeren over de allesvernietigende kracht van de atoombommen die de Russen op Cuba wilden installeren. Verzet was eigenlijk zinloos.

Angst – of eigenlijk meer verdriet – voelde ik toen wij eens gingen kijken of we, voor het geval er een atoomaanval zou komen, konden schuilen in de kast onder de trap. Dat kon. Alleen kon onze hond Nikkie er niet bij. Hij bleef maar tevergeefs en jankend met zijn pootje over de dichte kastdeur schrapen.

Het experiment dat enkele minuten duurde, werd nooit meer herhaald.

Zag ik mijn vader een traan uit zijn oog vegen? Hij ging onmiddellijk met Nikkie in het Vondelpark wandelen.

Ofschoon Boris Johnson gisteren zei dat Rusland ‘de grootste oorlog sinds 1945’ plant, voel ik geen angst zoals toen.

Ben ik naïef? Dat vraag ik me de hele tijd af. Als ik zo’n uitspraak van Johnson lees, denk ik toch: ach ja… Boris…

Maar nogmaals: Johnson vertolkt eveneens de mening, zij het in iets mindere mate, die de Navo uitstraalt. Loze dreiging? Indruk maken? Nep?

Het punt is: ik heb nu geen oorlogsangst. Ik dool.

Ik geloof Rusland niet, maar ik geloof onze leiders ook niet. Ik bezit alleen maar intuïtie en mijn afnemende gezonde verstand.

Word ik gecorrigeerd door mijn omgeving?

Eigenlijk niet. Het gevoel in mijn beperkte bubbel is toch: ach, de Russen zullen toch niet het risico nemen voor een all-out war met Europa.

Zijn we te decadent geworden?

Ik twijfel. Is het een vorm van decadentie dat men zich enorm opwindt over de kloof tussen rijk en arm, maar dat ik niet merk dat er iemand is die een offer wil brengen. Men hoopt dat anderen gaan beslissen dat iets moet. Wie wil er trouwens nog in het leger? Wie wil Nederland verdedigen?

Ik ken niemand die dat wil. En Europa verdedigen? We hebben niet eens een Europees leger.

Ik mis de angst die ik vroeger had en ik merk dat onze leiders, ondanks de dreigende taal over en van Poetin, ons niet meer bang kunnen maken.

Ik voel me een hond die niet meer in de kast past als mensen zich verschuilen en aan de dichte deur aan het krabben is.

Moet ik bang zijn?

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over