Maarten Moll. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Het beeld ging op zwart, maar er is hoop

PlusMaarten Moll

‘Je mag niet doodgaan Martin Beck!”

Dat riep ik afgelopen weekeinde tegen het televisiescherm.

Een paar dagen eerder zag ik De gekwelde man, de laatste aflevering van de Engelse televisieserie Wallander (seizoen 4), met Kenneth Branagh als politie-inspecteur Kurt Wallander. Wallander valt in die laatste aflevering ten prooi aan de ziekte van Alzheimer.

Ik kon dat hebben, want ik wist dat het zou komen.

Jaren geleden las ik De gekwelde man, het laatste deel van de Wallander-serie van Henning Mankell. Na lezing bleef ik licht aangeslagen zitten, Mankell vervloekend en ook bewonderend. Hij had zijn held, de man met wie hij wereldberoemd was geworden, de nek omgedraaid. Misschien was hij hem zat, wilde hij niet alleen als ‘de man die Kurt Wallander verzon’ te boek staan.

Ik móést afscheid nemen van Kurt Wallander. Een man van papier, een personage, verzonnen. Waar ik me desondanks jaren aan gehecht had. Hoewel hij in de tijd tussen twee verschenen delen ver weg was, kon ik me bij de aankondiging van een nieuwe Wallander erop verheugen hem weer terug te zien.

Ik verloor een fictief personage, maar het voelde meer als een echt verlies.

Gelukkig was Martin Beck er nog.

Die al veel langer met me ging. Al sinds ik ruim dertig jaar geleden voor mijn verjaardag de boeken van Sjöwall & Wahlöö over politierechercheur Martin Beck kreeg. Alle tien. Pockets. Zwarte Beertjes.

Ik las ze binnen een paar weken alle tien.

Sindsdien heb ik ze nog een keer alle tien gelezen. (Het zevende boek, De verschrikkelijke man uit Säffle,

is mijn favoriet.)

Daarna kwamen de verfilmingen, en de televisie­series. In 1997 begon de serie Beck, met Peter Haber als de onsterfelijke Martin Beck. Heel fijne serie. Steeds weer dat verheugen op een nieuw seizoen. Ik was aan hem gehecht geraakt.

Zaterdag zag ik op televisie de laatste aflevering van seizoen 8.

In de boeken, De terroristen is het tiende en laatste deel, blijft Martin Beck leven.

In seizoen 8 van de televisieserie, die niets meer met de boeken te maken heeft, heeft Martin Beck een hersentumor.

Aan het slot van de slotaflevering wordt hij de operatiekamer ingereden.

Martin Beck knippert met zijn ogen.

Dan gaat het beeld op zwart en volgt de aftiteling.

Wat? Nee! Niet doodgaan Martin Beck!

Ik dacht meteen aan de laatste aflevering van de beste serie ooit gemaakt: The Sopranos.

Wordt Tony Soprano neergeschoten of niet?

We zullen het nooit weten, want het beeld ging op zwart, en het mysterie is tot de dag van vandaag onopgelost.

Gelukkig was de titel van die laatste aflevering van het achtste seizoen van Beck niet De dood van Martin Beck. Dan had ik de afgelopen paasdagen geen ei door mijn keel gekregen.

Nu is er nog hoop. Hoop dat Martin Beck de operatie goed doorstaat. Hoop op een negende seizoen.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over