Maarten Mol Artikel Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Mol ArtikelBeeld Sjoukje Bierma

Henny Vrienten

PlusMaarten Moll

Maarten Moll

Een paar weken geleden moest ik aan hem denken. Er werd een nieuwe vertaling aangekondigd van Four Quartets van T.S. Eliot.

Toen zag ik Henny Vrienten weer zitten. Voor de met poëziebundels uitpuilende boekenkasten in zijn Amsterdamse huis dicht bij het Waterlooplein. Februari 2009, ik sprak hem voor de krant over Zwaan kleef aan, de door hem samengestelde poëziebloemlezing.

Hij kwam uit de kast. “Ik heb het een hele tijd verborgen gehouden. Dit is eigenlijk mijn coming-out, op mijn zestigste, één van de eerste keren dat ik over mijn passie voor poëzie praat.”

Hij vond het heel lang onwennig om ergens dichtbundels te kopen. Dacht dat het meer iets voor jonge meisjes was. Maar waarom zou hij het eigenlijk verbergen, zijn liefde voor de poëzie? “Ik heb het altijd voor de buitenwereld weggehouden, het was echt iets van mezelf.” Nu vond hij het genoeg geweest. “Ik ben nu eenmaal van de poëzie.”

In de inleiding van die bloemlezing is te lezen: “Toen ik eenmaal succes kreeg in de muziek, stak ik mijn geld niet in bontjassen, maîtresses of Porsches, maar in een gestaag uitbreidende poëziebibliotheek.”

En daar zat hij te vertellen over poëzie. Dat hij niet van de vrolijke poëzie is. “Nee, ik ben meer van het gekwelde soort. De gekwelde dichter spreekt mij enorm aan.”

Maandag, toen het nieuws van zijn overlijden naar buiten kwam – is de dood ook niet zoiets als een coming-out? – dacht ik meteen aan dat gesprek dat ik met hem had. Het ging geen seconde over muziek. Nou ja, poëzie is natuurlijk ook muziek, maar dan zonder muziek (ik ben nog in de ban van de 75ste geboortedag van Johan Cruijff).

Zijn helden waren Shakespeare, T.S. Eliot en Simon Vestdijk. Hij sprak er met zeer veel warmte en liefde over. Eruditie, ook.

Ooit heb ik een tijdje met dichtbundels op zak gelopen. Ik vond het bij nader inzien ook wel een gevalletje aanstellerij, met zo’n bundeltje van Gottfried Benn in mijn binnenzak. En daar bij de Coffee Company dan opzichtig in gaan zitten lezen.

Maar toen Henny Vrienten het zei, zat er niets van aanstellerij bij. “Als ik naar de apotheek ga en ik moet wachten, lees ik. Ik heb hier een grote verzameling zakboekjes. Met Dante heb ik veel rondgelopen. Nu draag ik Huygens bij me. Mooie aankoop.”

Die laatste twee woorden transformeerden de name dropper in een toegewijd liefhebber. Want hij struinde constant markten en kraampjes af op zoek naar nieuwe aanwinsten. “Ik ben verslaafd aan poëzie,” zei hij.

Ik ben zeker een halfuur bezig geweest met het zoeken naar de bloemlezing Zwaan kleeft aan. Ik kon de bundel niet vinden. Ik denk dat-ie is gesneuveld tijdens een opruiming (zeg maar: boekverbranding).

Wel vond ik een handzaam bundeltje van Nâzim Hikmet.

Die is voor de binnenzak.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over