Paul Vugts. Beeld Artur Krynicki
Paul Vugts.Beeld Artur Krynicki

Gwenette Martha en Holleeder betaalden uiteindelijk geen cent

PlusPaul Vugts

Paul Vugts

Vanwege de arrestatie van een Amstelveens echtpaar dat van witwassen wordt beschuldigd (een duur huis, exclusieve bolides en horloges), klonk op sociale media weer de ketelmuziek. Moest de politie zo nodig die schreeuwerige stickers – ‘AFGEPAKT, misdaad loont niet’ – op de afgevoerde spullen en dat huis plakken?

Het stel baatte een horecazaak uit, waar de recherche nauwelijks klanten zag, en bezit behalve het dure woonhuis nog vier panden. Gekocht met misdaadopbrengsten, denkt het Openbaar Ministerie.

Politie, justitie en gemeenten willen alweer vele jaren gezamenlijk optreden tegen ‘ondermijning’, zoals het invreten van de onderwereld in de bovenwereld in modieus jargon heet. Een persbericht bezong ook nu de vereende krachten.

Vooral advocaten vinden het maar niets. De rechter moet nog maar oordelen of de bezitters van al die meegenomen of verzegelde zaken schuldig zijn. Ze aan de schandpaal nagelen is dus ongepast.

Het debat laait geregeld op, zoals ook toen een pand in de Amsterdamse Plantagebuurt was gesloten en met stickers beplakt, omdat de eigenaren hun geld zouden hebben vergaard met dienstverlening aan zware criminelen.

Zelf begrijp ik de verschillende partijen wel, maar voor mij wringt iets anders. Met die barokke stickers trekt de overheid een grote broek aan, terwijl voor stoer doen geen enkele reden is.

In de strijd tegen die ondermijning is de Staat hooguit een lastige vlieg voor het beest van de zware georganiseerde misdaad.

Jaarlijks pakken de opsporingsdiensten voor een paar honderd miljoen euro af van criminelen, terwijl alleen al via de lekke havens van Rotterdam en Antwerpen voor miljarden aan cocaïne Europa instroomt en Nederlandse bereiders van synthetische drugs ongekend fortuin maken.

Zaterdag vond de douane in de Rotterdamse haven weer 4178 kilo cocaïne, met een geschatte straatwaarde van 313 miljoen euro. Dat is 10 miljoen meer dan de overheid in heel 2020 van de onderwereld heeft afgepakt, volgens de eigen cijfers, en 55 miljoen meer dan criminelen in 2019 was ontnomen.

De onderschepping van dergelijke partijen is bijna routine, maar verstoort de markt nooit. De straatprijs van een pakje ‘kabouterpost’ met 1 gram coke blijft stabiel op 50 euro, dus zelfs inbeslagnames van tonnen aan ‘blokken’ zijn speldenprikjes die kennelijk niet tot schaarste leiden. De drugsmarkt is een mer à boire.

Als criminelen na slepende procedures al worden veroordeeld tot het terugbetalen van (vele) miljoenen, dan komt daar doorgaans weinig van terecht. Amsterdammers als Gwenette Martha en Willem Holleeder betaalden uiteindelijk geen cent, bijvoorbeeld. Nederlandse drugsmultinationals beleggen hun extreme misdaadwinsten bovendien zelden in hun thuisland, waardoor het najagen en invorderen een pijnlijk moeizame exercitie is. Dat hoog van de toren blazen over ‘afpakken’ klinkt zo al snel als hol geschreeuw.

Paul Vugts schrijft elke vrijdag over zijn werk als misdaadverslaggever. In de Taghi Podcast vertelt hij samen met collega Wouter Laumans over ontwikkelingen in het proces rond Ridouan Taghi.

Reageren? paul@parool.nl.

Meer over