PlusColumn

Geen mooi proces om te aanschouwen, maar het gebeurt

Gijs Groenteman
Gijs Groenteman Beeld Linda Stulic
Gijs GroentemanBeeld Linda Stulic

Zelfs de allergrootste, meest gepassioneerde en succesvolle liefdesrelaties kunnen stranden. Langzaam gaat de fut eruit. Hoe gaat dat? Je zit gezellig samen op de bank tv te kijken en ineens denk je: wat dóé ik hier eigenlijk?

Je gaat samen uit eten, maar een geanimeerd gesprek komt niet meer op gang. De kleine karakterzwaktes die je zo goed kon hebben van je partner, vind je ineens bloedirritant.

Eerst maakt zich verveling van je meester, dan totale desinteresse, dan ergernis. En wat lijken alle andere mannen/vrouwen ineens leuk, charmant en aantrekkelijk!

Het is geen mooi proces om te aanschouwen, maar het gebeurt. Een relatie kan zich nog een tijdje voortslepen, het einde lijkt onmiskenbaar nabij.

Ik kijk lang niet altijd naar De Wereld Draait Door, maar ik val er regelmatig in en de laatste keren meende ik in de ogen van Matthijs van Nieuwkerk die blik van de afhakende liefdespartner te zien.

Natuurlijk snapt hij wel dat hij een fantastische relatie met zijn programma heeft - hij heeft er jarenlang hard voor gewerkt, hij krijgt vast nog vaak bewonderend te horen hoe goed ze het toch doen samen - maar ik vraag me af of hij zelf de lol van zijn eens zo vurig beminde partner nog wel ziet.

Deze week zag ik een gesprek met Tim Hofman. Hofman is een vaardige tv-presentator, al word je op den duur wel flauw van zijn immer intense blik en opgewonden toontje, alsof hij net een krankzinnig hersenspinsel heeft waardoor hij een groot raadsel heeft opgelost.

Maar goed, Hofman heeft nu een dichtbundel gemaakt, en nog voordat iemand daar één strofe van heeft gelezen, zijn er al elfduizend van besteld. Dat zegt dus heel veel over de publiciteitscampagne rond Tim Hofman en heel weinig over de kwaliteit van zijn gedichten.

DWDD vond het evengoed reden genoeg hem uit te nodigen. Misschien is het ook wel een ­typisch DWDD-onderwerp. Vroeger had Matthijs van Nieuwkerk zich hier vaardig doorheen gebluft, nu lukte het niet om zijn dedain voor dit hele onderwerp te verbergen.

Waarom zit ik hier met deze opgewonden twintiger te praten over zijn gedichtjes, zag je hem denken, waarom mag ik geen echte dichter interviewen? Of gewoon naar huis, lekker naar John Coltrane luisteren, met een goed boek erbij?

Matthijs van Nieuwkerk en De Wereld Draait Door: volgens mij zitten die twee precies tussen de fase van totale desinteresse en ergernis in.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column over media.

Meer over