Babs Gons. Beeld Artur Krynicki
Babs Gons.Beeld Artur Krynicki

Geen feest te bont, geen gelegenheid te gek, maar met één viering heb ik moeite

PlusBabs Gons

Babs Gons

We kunnen niet genoeg vieren. Vooral in deze donkere dagen moedig ik iedereen aan om overal een feestje van te maken. Na het huishouden even een pauze nemen voor een kleine viering. Boodschappen gehaald… feestje. Misschien een paar geliefden een wenskaart gestuurd, gecheckt hoe het met de buurvrouw gaat. Even juichen als je huisgenoot de kamer binnenloopt. Vieren wat we kunnen. Niets als vanzelfsprekend aannemen, maar zoveel mogelijk stilstaan bij de mooie momenten, hoe klein ook. Zelf maar even van gerecycled papier slingers knippen en ophangen.

Toen ik na mijn middelbare school in Barcelona ging wonen, viel ik van de ene feestdag in de andere. Días de fiesta waar ik nog nooit van had gehoord. Een aantal jaren later vestigde ik me in Brazilië en ervoer ik hetzelfde, sommige feestdagen duurden wel een week en dan trok de halve stad naar een dorpje in het binnenland om daar dagenlang te dansen.

Nederland heeft het minste aantal officiële feestdagen van West-Europa, schijnt. Zelfs op de Dag van de Arbeid moeten we gewoon aan het werk. Daarom juich ik het toe dat er meer feestelijke gebeurtenissen overwaaien en worden overgenomen. Zoals Halloween, dat hier elk jaar steeds uitbundiger gevierd wordt.

Geen feest te bont, geen gelegenheid te gek. Of toch…er is een overgewaaide viering waar ik wel moeite mee heb. Die druist in tegen alles wat ik de laatste jaren beschouw als een positieve ontwikkeling: minder hokjes, de vrijheid om te mogen zijn wie je wil zijn. In een wereld waar steeds minder nadruk wordt gelegd op de ingesleten, beperkende grenzen van gender, beschouw ik met wat weerzin de steeds populairder wordende genderrevealparty’s. Een babyshower is tot daar aan toe, zo’n luiertaart is een welkome tegemoetkoming in de kosten voor de jonge ouders. Maar zo’n confettikanon met roze of blauwe snippers snoert de identiteit van het ongeboren kind in.

Ik stel voor het genderkeuzegedoe uit te stellen tot ver na de puberteit, zodat we tot die tijd nog van alles kunnen zijn, ons nog van alles mogen voelen, ons nog tot iedereen aangetrokken mogen voelen, nog elke dag mogen veranderen, dat we nog nergens een stickertje op plakken. Het liefst nooit natuurlijk, maar wij mensen blijken nou eenmaal erg in de war te raken als er niet hokjes en kaders gegeven worden.

Toen ik dit besprak met een vriend opperde hij dat het nog beter zou zijn om het pas op het sterfbed te onthullen. Nog beter. “Hoe voelde je je tijdens je leven, waar identificeerde je je mee?” En dan een hese stem die fluistert: “Mens, ik was mens, voelde me mens, viel op mensen omdat ze mens zijn.” En dat dan ten slotte vieren.

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? b.gons@parool.nl