Massih Hutak. Beeld Artur Krynicki
Massih Hutak.Beeld Artur Krynicki

Fietsen door Amsterdam met de kleine achterop is een droom die uitkomt

PlusMassih Hutak

Massih Hutak

Tegenwoordig winden weinig dingen onze driejarige zoon zo op als het vooruitzicht van z’n fiets kinderzitje. Het liefst rijdt ie (op twee wielen) gewoon naast me door Noord, maar daar is het echt nog te vroeg voor. Denk ik. Veilig achterop, kletsend met elkaar, terwijl we binnen een paar minuten een weiland met koeien en vervolgens een metrostation passeren, is voorlopig hoe we het doen.

Vandaag gaan we voor het eerst de stad in. Nadat ik z’n beugels hebt vastgezet en z’n voetbeschermers stevig heb geklemd, vertrekken we richting de pont. Hij begint te zingen: “M’n fiets is designer…oeehh.” Ik vraag me af wanneer de makers van deze hypermoderne tweewieler mijn nummer Designer Fiets eindelijk eens in de opstartmodus gaan inbouwen. En me daar levenslang voor gaan betalen.

Fietsen door Amsterdam met de kleine achterop is een droom die uitkomt. Ik wil hem graag laten voelen in wat voor stad hij geboren is. We rijden via de Meeuwenlaan naar de pont op IJplein. Deze kent hij nog niet, die van Buiksloterweg wel. Omdat we hem zo vaak mogelijk meenemen naar onze studio daar. Hij kent de omgeving goed. Zodra we de afslag nemen op de kruising van de Van der Pekstraat en Laanweg richting Overhoeks, vraagt ie altijd twee dingen:

“Mag ik piano spelen?”

En:

“Waarom bouwen ze geen huizen voor ons?”

Op de pont IJplein richting Centraal Station worden we door een aantal mensen aangekeken met een vragende blik. Verschillende ogen vragen zich af wat wij doen op zo’n fiets, maar hun monden ontkennen. Kindjongen wijst ondertussen het aantal treinen aan dat hij ziet aan de andere kant en benoemt de kleuren. Iemand vindt het nodig om hem te corrigeren, waarop hij antwoordt dat hij fouten mag maken van z’n papa. Ik zwijg en lach.

My man.

Als de klep van de pont omlaag piept, fietsen we via Centraal en Nieuwmarkt langs Waterlooplein en Artis zo Amsterdam-Oost binnen. Op het Alexanderplein heerst nog enigszins de ouderwetse verkeerschaos van voor De Aanharking van de stad. Scooters, trams, auto’s, fietsers, bussen moeten ondanks alle bewegwijzering steeds een potentieel levensgevaarlijke situatie met elkaar in een split second oplossen. Door non-verbaal contact te maken, elkaar ruimte te geven en op het juiste moment de ruimte te nemen. Amsterdammers weten.

We stoppen bij de bieb op Javaplein, die vandaag tot extra laat open is. Als Kindjongen z’n favoriete boek geleend heeft, gaan we de Javastraat in. Hij heeft trek in pizza.

Een paar uur later fietsen we terug. De zon gaat langzaam onder. Noord verschijnt in de verte. Op de pont wijst ie de maan aan en vraagt of we ook eens naar daar kunnen fietsen. Natuurlijk, zeg ik.

Rapper en schrijver Massih Hutak (1992) schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al zijn columns hier terug.