Massih Hutak. Beeld Artur Krynicki
Massih Hutak.Beeld Artur Krynicki

En zo belanden we om zeven uur ’s ochtends in het Noorderpark

PlusMassih Hutak

Massih Hutak

Kindjongen en ik zijn op pad. Het is bijna zeven uur ’s ochtends. De zon schijnt fel op onze hoofden. In zijn Spidermantas zitten twee broodtrommels met allerlei lekkere dingen en genoeg water voor ons beiden.

Voordat we vertrokken herinnerde hij me eraan om me in te smeren, met het bijbehorende liedje dat ie op de crèche heeft geleerd. Gelukkig. Het was nodig.

De avond ervoor was er een verjaardag en sliep hij later dan normaal. Waardoor ik verwachtte dat ie de volgende ochtend uit zou slapen, maar het omgekeerde is waar. Hij staat dan nog eerder aan het bed met de vraag: “Wat ga ik vandaag doen?”

Afhankelijk van je bui kun je deze vraag puur praktisch insteken of heel filosofisch of op een manier die (het liefst) pedagogisch verantwoord is.

“Wat ik graag wil dat je vandaag gaat doen, is buiten spelen, in het park, in het bos, in de speeltuin, in het pierenbadje, rennen, fietsen, voetballen, dansen, klimmen, koprollen maken. Maar wat ik ook graag wil dat je vandaag gaat doen, is nog meer respect krijgen voor alles om je heen wat leeft.“

Hij staat naast het bed aandachtig te luisteren om vervolgens te vragen of de nieuwe Sonicfilm al uit is. Want dan zit Shadow er ook in. En misschien Silver. En Robotnic is stout. Ik knik.

“Gaan we naar de bioscoop?” Ik stel voor om naar de bieb te gaan. Hij bedenkt dat ie het boekje Ik zou wel een kindje lusten nog moet lenen. Vorige keer was een ander kindje hem voor. We oefenen hoe hij een boek moet lenen. Dan vertelt ie dat de zon een ster is en telt ie voor de volledigheid nog even tot tien in het Afghaans.

“Ben ik vrij?” Ja, want het is weekend. “Mag ik cornflakes eten?” Ja, dat mag. “Mag ik televisie kijken?” Nee. “Oké, papa.”

En zo belanden we om zeven uur ’s ochtends in het Noorderpark. Waar hij inmiddels drie honden heeft geaaid en eentje zelfs een koekje mocht voeren. Daarna maken we een waterracebaan bij de pomp naast de speeltuin en zien we Sally en Sheriff uit Cars steeds weer naar beneden glijden. Die had ie in z’n broekzak gestopt toen we vertrokken. Vervolgens moet ik het hele park achter hem aan rennen alsof ik Robotnic ben en rent hij voor me weg alsof hij Sonic is.

Op het Mosveld staat een kraan waar we onze handen wassen. Daarna wil hij worstjes eten bij Kaddour, voordat we naar de bieb gaan. Op het plein moet ik van hem met m’n gezicht in de zon zitten, m’n ogen dicht doen en genieten. Dat doe ik.

Dan begint ie Uptown Funk te zingen.

Rapper en schrijver Massih Hutak (1992) schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al zijn columns hier terug.

Meer over