Maarten Mol Artikel Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Mol ArtikelBeeld Sjoukje Bierma

Eindelijk weer naar Eik en Linde, en gelukkig: het biljart staat er nog

PlusMaarten Moll

Maarten Moll

Na de film, de bar in Kriterion was al dicht, snel naar Eik en Linde.

Ook al bijna twee jaar niet geweest.

Het is dat plaatje waarin je terechtkomt als je ergens naar binnen stapt waar je al eerder was. Je betreedt een decor en gaat er vanuit dat alle decorstukken nog op dezelfde plaats staan.

Op het oog was er niets veranderd. Ik vond blindelings de weg naar de toiletten (met zo’n schuifdeur waarmee je na wat glazen bier altijd ruzie krijgt). En op de weg terug naar de toog liep ik er nog een keer bijna onopgemerkt voorbij.

Want daar stond hij. Nog.

Het biljart.

In al zijn volle glorie, wilde ik zeggen. Maar de grote platen lagen op het groene laken, en een zeil weer over de platen. Er stonden geen mensen tegenaan geleund, want dat mocht van corona niet.

Maar het stond er dus nog. Gelukkig was in de deze voor ondernemers verwoestende periode niemand op het idee gekomen om op de zaken vooruit te lopen en fors in te grijpen. Biljart weg en op de vrijgekomen plek tafels en stoelen met de achterliggende gedachte dat er zo meer inkomsten kunnen worden gecreëerd.

Is al op veel plekken en veel eerder gebeurd. (Ik noem alleen maar de cafés Oorlam en De Laurierboom.) Zonde, maar ik ben dan ook opgegroeid in een tijd dat biljarten in een café nog hoog in de topvijf van tijdverdrijf stond. (Het spel met het kastje en op de rand daarvan balancerende guldens!)

Misschien is degene die het idee in Eik en Linde opperde teruggefloten. Of er is nooit aan gedacht, wat mijn romantische inborst hoopt.

Ik herinner me Henko, de grote, grove uitbater en barman van Het Bruine, de kroeg uit mijn late jeugd in D. Een bebaarde barbaar die midden in een potje tien over rood de keus uit de handen van de verbouwereerde spelers griste, en vervolgens in zijn eentje de twee zware houten panelen op het biljart legde.

Soms deed hij dat als het te druk werd, soms als hij daar gewoon zin in had. Het is voorgekomen dat we om negen uur ’s avonds door Henko allemaal het café uit werden gegooid met de legendarische woorden: “De buit voor vanavond is binnen, allemaal wegwezen!” Wat hij de rest van de avond in die lege kroeg deed, hij sloot ook meteen de dikke, zwarte gordijnen, is altijd een raadsel gebleven.

Veel potjes tien over rood gespeeld daar in Eik en Linde. Snel naar het rek met de keus rennen om een goed exemplaar te bemachtigen. Bijna altijd krom, die cafékeus. (Het ding gestrekt voor je houden en er dan als een timmerman langs kijken.)

Eik en Linde. Gelukkig nog onvervalst. Met Wim Brands aan een tafeltje aan het raam over poëzie gepraat. Ik zie hem nog zitten. Hij tuurde veel naar buiten, alsof het daar allemaal gebeurde. Maar het gebeurde allemaal in zijn hoofd, en de depressies kreeg hij er uiteindelijk niet uit verdreven.

Hij keek niet één keer naar het biljart.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over