Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Een militaire parade waarin je opschept met je wapentuig is altijd kinderachtig en naargeestig

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

De negende mei, ‘De dag van de overwinning’. Misschien weet u al wat Poetin heeft gezegd. Of hij de invasie geslaagd vindt.

Op het moment dat ik dit schrijf, zegt men dat Poetin een ‘symbolisch succes’ wil. Als symbool heeft hij de fabriek van Azovstal in Marioepol gekozen. De beer kiest een muizenval als symbool van overwinning.

Tja, wellicht zijn er een paar nazi-Azovsoldaten gestorven, maar het aantal levens wat het symbool gekost heeft loopt in de tienduizenden, net als het aantal gewonden.

Het mag zo zijn dat het Westen voor Oekraïne is, een meerderheid van de wereld is nog steeds voor Rusland. In een oorlog denkt men misschien wel genuanceerd, maar gedraagt men zich uiteindelijk als een blinde kameleon met handelsinstinct. ‘Elk nadeel heb z’n voordeel.’ De schrootopkopers doen straks goede zaken.

Met de uitgehongerde honden in Oekraïne schijnt het beter te gaan; ze kluiven op de geblakerde botten van hun baasjes en vinden altijd wel een graf om op te slapen.

Toch merk ik dat ik er slecht tegen kan als men op de Russen scheldt. Ja, ik zie de Russische soldaten sadistische beesten worden. De Oekraïense soldaten zijn dat waarschijnlijk ook. Ik vind zeker dat Poetin wat psychopathische trekjes van Hitler heeft en dat Lavrov een uitstekende Himmler op het toneel laat zien.

Ik heb echter mooie herinneringen aan Rusland en de Russen. Dat zijn vriendelijke zonnestralen die nu onder een dichte deur door schijnen en die mogen niet van me worden afgepakt, al kan ik me er niet aan warmen. Ik denk dat alle mensen slecht zijn, maar dat ze zich in je hoofd kunnen nestelen op de momenten waarop ze goed waren.

Overigens is een militaire parade waarin je opschept met je wapentuig altijd kinderachtig en naargeestig, zeker als het erom gaat de vrede te vieren. Het heeft een ergerlijke dubbelzinnigheid: je juicht voor de wapenstilstand door te laten zien hoeveel dodelijk wapentuig je hebt. En nu zit je zelfs midden in een oorlog met een vijand die je maar moeilijk met al je wapens op de knieën kunt krijgen en over wie je zegt dat het je broeder is. Dan ben je trots op je meltdown na een aanval van schizofrenie.

Wanneer durven ze in Moskou tegen Poetin op te treden?

En als hij weg is, wat dan?

“Jullie bombardeerden gisteren een school met zestig mensen.”

“Hoera, hoera, hoera voor onze mooie wapens.”

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over