Nico Dijkshoorn. Beeld Artur Krynicki
Nico Dijkshoorn.Beeld Artur Krynicki

Een maand lang leven als de Meilandjes, ik heb gedaan wat ik kon

PlusNico Dijkshoorn

Nico Dijkshoorn

Zojuist, een uur geleden, zijn de opnames afgerond van het programma Chateau Nico. Het was een hel, dus ik denk dat het heel leuk wordt om naar te kijken. Een en ander is geïnspireerd op het programma Chateau Bijstand.

Dat wordt op de website als volgt omschreven: ‘De familie Meiland gaat de uitdaging aan om een maand lang op bijstandsniveau te leven. Het gezin verruilt hun chique woning in Noordwijk voor een doorsnee woning in Uithoorn.’

Ik heb een maand lang moeten leven als de Meilandjes. Ik kan er niet te veel over zeggen, want het moet allemaal nog worden gemonteerd en er moet nog zo’n vette voice-over worden ingesproken, die dan dingen zegt als: ‘Nico heeft zijn zinnen gezet op een koperen kandelaar in de vorm van een Afrikaan, maar past die wel achterin de auto?’

De eerste opnamedagen had ik er nog wel lol in. Stond ik opeens naast veertien kartonnen dozen en dan moest ik daar in mijn eentje een keukeneiland van maken. Tijdens het monteren begreep ik al wat de voice-over zou gaan zeggen: ‘Nee, Nico, dat is niet handig, de inductiekookplaat op enkelhoogte. Opnieuw maar weer.’

Ik heb een maand lang vijf uur per dag voor het raam gestaan en naar Meilandtoeristen gezwaaid. Voor die mensen moet dat een teleurstelling zijn geweest. Ze hoopten op een glimp Martien Meiland en nu stond er een kale dichter voor het raam.

Ik heb gedaan wat ik kon. Ik ben soms met een zaklantaarn in de tuin gaan staan. Iedere keer als ik het licht aanklikte, schreeuwde ik heel hard ‘waaahhhhh!’. Applaus.

Ik wil niet te veel weggeven, maar ik zou zeker gaan kijken naar de aflevering waarin ik in een woonwinkel voor 16.000 euro spulletjes koop van de nieuwe easywoonlijn Meid Wat Leuk! Denkt u maar aan lampenkappen met hondenkoppen er op, een roze vloerkleed met de afbeelding van een overleden hond, twee opgezette honden gevuld met lichtgevend stro, een plafondlamp in de vorm van een hond, die je aan- en uitdoet door heel hard ‘meid!’ te gillen en een broodrooster die heel hard ‘waaahh!’ gilt als de broodjes omhoog schieten.

Ik heb ook flink wat aan liefdadigheid voor dieren gedaan. Ik herinner me een dwergpony waar ze, met hulp van mijn geld, een normaal paard van gingen maken. Ik heb daar, heel hoog gillend, een stukje op gereden. Ideetje voor de voice-over: ‘Ja, Nico, daar sta je opeens, midden in een rouwcentrum op de kleinste Shetland van Nederland’.

Nico Dijkshoorn schrijft wekelijks een column voor Het Parool en spreekt zijn bijdragen ook geregeld in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl.

Meer over