Lale Gül. Beeld Artur Krynicki
Lale Gül.Beeld Artur Krynicki

Drugs legaliseren is een luxe voor geprivilegieerden

PlusLale Gül

Lale Gül

Het aantal keren dat ik drugs tot me heb genomen, is op de vingers van één hand te tellen: een unicum in deze tijd voor een 24-jarige in Amsterdam. En dan heb ik het niet eens over het zware geschut, maar over wiet en hasj, middelen die tegenwoordig niet eens meer als ‘drugs’ worden gezien door Amsterdammers, maar meer als zoiets als sigarettenplus.

Hoe vaak ik wel niet ben gepusht door vrienden die zwoeren bij een drug, vooral coke en paddo’s, en hartstochtelijk aanboden om het samen eens te gebruiken, is best zorgwekkend. De afwijzing mijnerzijds bleef, maar bij het zien van de teleurstelling of het gepassioneerde aandringen van de anderen heb ik weleens gedacht dat ik saai was, omdat ik als enige in de groep geen interesse had in deze bedwelmende middelen.

De ontwikkeling en normalisering van drugsgebruik in de maatschappij is op z’n minst zorgelijk te noemen. Na de dood van Peter R. de Vries riep de ene columnist na de andere dat drugsgebruikers medeverantwoordelijk zijn voor het in stand houden van de onderwereld en dus deze brute moord, waarna onder anderen D66’ers gingen roepen dat het gewoon allemaal legaal moet worden. Je kunt er toch wel illegaal aan komen, is doorgaans het argument.

Het is waar, tegenwoordig zijn er nauwelijks nog middelbare scholen of feestjes of thuisvieringen waarop het Colombiaanse marcheerpoeder niet aanwezig is. En toch schrik ik van de roep om drugs te legaliseren; afgelopen week is een auto in Helmond frontaal tegen een ambulancebus gereden. Een jongen van 15 en twee jongens van 16 kwamen om het leven, een vierde inzittende van de auto, een jongen van 15, raakte zwaargewond. Ik heb toen nietsvermoedend op Instagram gedeeld: ‘Lachgas moet verboden worden!’ Ik kreeg bergen kritiek: moest alcohol dan ook verboden worden? Wilde ik soms een nog grotere overheid? Wilde ik de sharia invoeren? Wilde ik mensen betuttelen? Hoe zou een verbod helpen bij het verminderen van het gebruik, dan zou het toch gewoon illegaal gekocht worden? Ik keek er erg van op, omdat ik in de veronderstelling verkeerde dat de meeste mensen het met me eens zouden zijn, vooral na dit nieuwsbericht.

Mensen die uit een achterstandswijk komen, weten maar al te goed wat drugs kunnen aanrichten. Ik heb een buurjongen verlamd zien raken na het veelvuldig gebruiken van lachgas en een ander van het vwo naar het vmbo zien zakken door dezelfde oorzaak. Ook als ik die laatste jongen in kwestie sprak, was het alsof hij onderweg 30 IQ-punten was verloren.

Als je in een veilige omgeving drugs gebruikt, is het inderdaad vooral een genotsmiddel. Dat is de reden dat elitaire partijen als D66 (hoogopgeleid, welgesteld) al jaren schreeuwen dat het allemaal legaal moet worden. Maar wie denkt er aan de onderklasse, die drugs niet in een veilige omgeving gebruikt precies volgens de handleiding en de juiste dosering? En ja, nu is er ook drugsgebruik, maar er zit tenminste nog iets van een drempel, wroeging of schaamte bij, omdat het etiket van illegaal erop staat. Ik zie niet in hoe alles legaliseren een oplossing is.

Lale Gül schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? l.gul@parool.nl

Meer over