Marjolijn de Cocq. Beeld Artur Krynicki
Marjolijn de Cocq.Beeld Artur Krynicki

Die silent disco onder mijn slaapkamerraam was al snel verre van silent

PlusMarjolijn de Cocq

Marjolijn De Cocq

Ze had het verlekkerd gezegd, al ergens in de zomer van vorig jaar. “Ik heb zoooo’n zin om met oud & nieuw een groot straatfeest te organiseren.” Want ze is van de feestjes en de verbroedering, de buuf. En ze was even vergeten dat ik dat niet ben als zulks zich onder mijn slaapkamerraam voltrekt.

Ja, ik ben die zuurpruim.

Wat ze bedacht voor die nacht – en toegegeven, het idee was in aanleg goed: een silent disco.

Maar toen.* Ik huiver als ik eraan terugdenk, getriggerd door het nieuwe kinderboek van Joukje Akveld Dit gebeurde allemaal echt. Daarin is het meisje Cees voornemens om op een mooie septemberdag – ‘Je weet wel: zonnetje, wolken, niet te heet’ – aan haar nieuwe boek te beginnen. De tuin, de schommelbank en haar vier katten helemaal voor zich alleen.

Maar daar is buurvrouw Cornélie met haar hond Hatsjie. ‘Ben jij een brave hond, Hatsjie?Ja? JA? Kom maar bij het vrouwtje. Kom, Hatsjie. Hatsjie? Kom! KOM! Wat zei het vrouwtje, Hatsjie? Hatsjie? HATSJIE?!’ Buurman Matthijs van tweehoog houdt van klussen. Met slijptollen. En boren en zaagmachines. En ze had buiten de ‘overkanters’ gerekend, met hun muziek en walmende barbecues.

Illustrator Kees de Boer tekent een overkokend meisje met blonde paardenstaartjes en wortels in haar oren. Dat meisje, weet ik, is Joukje zelf. Die inmiddels in Zuid-Afrika woont, met haar vier katten – en een opdringerige baviaan die haar keuken binnendringt om zich aan haar granola te vergrijpen. Maar alles beter dan de buurtjes in Oud-West. De eeuwige verbouwers. En de ‘teringchille millennialmeisjes’ (ze noemde ze zo want ze kon alles verstaan en ze vonden alles teringchill) tot diep in de herfst op de balkonnetjes van de opgesplitste appartementen.

Haar totale wanhoop van toen resulteert nu in de ultieme wraak van Cees. Iets met een grote sloopkogel – en een ravage waarin de herriemakers niet overleven. En de hond Hatsjie? Ook dood. (Joukjes disclaimer: ‘Alles in dit boek is echt gebeurd, behalve als het niet echt gebeurd is.’)

Terug naar de silent disco, die al snel verre van silent was.

Want wat doen mensen met een koptelefoon op hun hoofd en drank erin? Meeblèren. Heel hard, heel vals en heel onontkoombaar. ‘It’s raining men, hallelujah.’ ‘At first I was afraid, I was petrified.’ ‘Kedeng kedeng kedeng kedeng kedeng kedeng kedeng kedeng kedeng kedeng kedeng kedeng Oe oe.’ ‘Ah, ha, ha, ha, stayin’ alive, stayin’ alive. Ah, ha, ha, ha, stayin’ alive.’

Had ik zo’n sloopkogel gehad...

*Het heeft een paar maanden geduurd, maar we zijn nu weer on speaking terms.

Marjolijn de Cocq schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.
Reageren? m.decocq@parool.nl

Meer over