Massih Hutak. Beeld Artur Krynicki
Massih Hutak.Beeld Artur Krynicki

De wereld vergaat, wat is je laatste boodschap?

PlusMassih Hutak

Massih Hutak

We zijn in Heerlen. Van Amsterdam-Noord naar Limburg-Zuid. Ik ben uitgenodigd om te spreken op het congres Dag van de Stad, voor het onderdeel Last Lecture. En het gezin is mee, gelukkig.

De term last lecture interpreteer ik als laatste spreekbeurt. De opdracht: de wereld vergaat, wat is je laatste boodschap? In aanloop naar het congres denk ik terug aan mijn eerste spreekbeurt ooit. Groep 8, Amsterdam-Osdorp, ik droeg een bandana en wijde broeken met shirts die kwamen tot m’n knieën. De citotoets was net achter de rug en ik zou het naar alle waarschijnlijk aardig hebben gedaan. Ik ging het hebben over hoezeer ik de basisschool zou missen en wat ik graag anders had gezien, oftewel wat ik hoopte te gaan krijgen op de middelbare school: hiphoples.

In die periode begon ik teksten te schrijven en vooral heel veel teksten van Amerikaanse rappers te onthouden en te reproduceren. Van Eminem en 50 Cent tot mijn grote helden Tupac en Missy Elliot. Er was geen enkele andere uiting van popcultuur die zo vertrouwd aanvoelde als hiphop. Omdat het de tofste en meest persoonlijke uitstraling had, maar ook omdat het zo echt en haalbaar leek.

Het was voor mij meteen duidelijk dat dit meer was dan alleen de muziek, maar een hele cultuur. Eentje waar ik me met heel mijn ziel en zaligheid in wilde onderdompelen en waarvan ik elk element mij eigen wilde maken. Autodidactisch, informeel, professioneel en hard. En bovenal: de gemeenschapszin. Namelijk: Wie is je crew? Wie vertegenwoordig je? Waar kom je vandaan?

Ruim twintig jaar later is er weinig veranderd, realiseer ik me terwijl ik bij het zwembad van ons het hotel zit en mijn zoon onverschrokken de ene na de andere duik zie nemen. Mijn laatste boodschap is nog steeds een antwoord op: wie is je crew? Wie vertegenwoordig je? Waar kom je vandaan? Namelijk: Verdedig Noord, Noorderlingen en Amsterdam-Noord.

“Hiphop heeft mij geëmancipeerd”, begin ik mijn spreekbeurt. Om vervolgens, inclusief slideshow met foto’s en video’s, duidelijk te maken hoe alle zogenoemde ‘zachte krachten’ en ‘informele netwerken’ cruciaal zijn voor het overleven van de stad. Ik pleit voor ‘harde waarden’ en ‘professioneel burgerschap’. Want, zoals Audre Lorde zei: ‘willen we een nieuwe realiteit, moeten we beginnen bij nieuwe taal’.

Mijn laatste boodschap aan alle aanwezigen (ambtenaren, bestuurders, beleidsmakers) is eigenlijk een vraag. Realiseer je je dat mijn zoon over twintig jaar in geschiedenisboeken zal lezen over deze tijd en zich zal afvragen of de mensen toen wisten dat ze op een keerpunt stonden. Net zoals ik me de meermaals heb afgevraagd toen ik leerde over historische gebeurtenissen. Dus: hoe willen wij herinnerd worden en wat gaan wij er vanaf vandaag aan doen?

Rapper en schrijver Massih Hutak (1992) schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al zijn columns hier terug.

Meer over