Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

De partij waarop ik met mijn hele hart wil stemmen, bestaat niet

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Ik had totaal geen zin om naar het stembureau te gaan. Ik ging, terwijl ik niet zo religieus ben, een stem uitbrengen op een christelijke partij met het beste gemeenteraadslid (het CDA met Diederik Boomsma) die waarschijnlijk weggevaagd zou worden.

Verder had ik last van het Kwade Vermoeden. Daarmee bedoel ik het verlammende vermoeden dat je weet dat de uitslag je niet zal bevallen, het vermoeden dat je de analyses al kent voordat er ook maar één stem is uitgebracht.

Alles begreep ik uiteindelijk aan de uitslag (gelukkig mag Diederik in de gemeenteraad blijven) op één ding na. Althans, ik begreep het wel, maar ik vond het iets onrechtvaardigs en veelzeggends hebben: het landelijk verlies van de SP. De lage opkomst zou daarvan de oorzaak zijn.

Overal zag ik SP-posters, overal zag ik SP-spotjes, overal zag ik SP-flyers. Het was in Amsterdam na Diederik Boomsma de enige partij die ik zijn best zag doen. Maar mij was inderdaad iets opgevallen toen ik sommige SP’ers op de Albert Cuijp flyers zag uitdelen (“Nee, dank u vriendelijk.”): ze waren ouder dan vroeger.

Vroeger zag je mooie fanatiekelingen zich inzetten voor de heilstaat, maar nu waren het van die vijftigers die dagelijks twee glazen azijn met extra citroenschijfjes drinken om in de stemming toe komen. Toen dacht ik al: als dat maar goed gaat. Als politieke partij heb je ook een bepaalde sfeer om je heen nodig en de SP wekt de indruk aan de verkeerde kant van de elite te zijn terechtgekomen.

Want de grachtengordelelite heeft gewonnen, waarvan ik dus al een kwaad vermoeden had. Wie niet tot die elite behoort, heeft niet gestemd. Hun rest niet anders dan over de dikke bult te wrijven.

Als we straks de verkiezingen voor Provinciale Staten hebben, zal ik weer met lood in de schoenen naar het stemhokje gaan. Ik wil me niet door emoties laten leiden, maar zeker ook niet door kieswijzers die ik domweg niet vertrouw omdat er nooit uitkomt wat ik hoop.

De partij waarop ik met mijn hele hart wil stemmen, bestaat niet. Ik heb moeite met links en rechts. Links maakt je dromen kapot, rechts maakt je verkeerde dromen waar. Ik moet het doen met rommel. Alsof ik in een matige kringloopwinkel wanhopig zoek naar iets wat nog enigszins draagbaar is.

Als ik dan buiten sta, heb ik het koud en voel ik me belachelijk.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over