Babs Gons. Beeld Artur Krynicki
Babs Gons.Beeld Artur Krynicki

De oorlog is ver en soms zo dichtbij als in ter beschikking gestelde tienerkamers

PlusBabs Gons

Babs Gons

Het gaat over de oorlog. En het gaat er ook niet over. Soms gaat het ook over stoeptegels en meer betaalbare woningen. Over windmolens en het eerste uur met korting parkeren in winkelstraten. Natuurlijk over het weer en over vrijheid. De definitie van vrijheid lijkt momenteel, nu de laatste maatregelen in de ban gedaan worden, heel simpel: de afwezigheid van oorlog.

Buiten ligt een matras op straat, al enkele weken, en het wordt niet opgehaald. Twee buurvrouwen hebben meldingen gedaan en we mopperen een beetje op mensen die de grote rode sticker negeren waarop staat dat grofvuil niet zomaar op straat mag worden gezet maar dat je eerst een afspraak moet maken.

Het gaat over mensen die op ons lijken en wat zou het mooi zijn als daarmee bedoeld zou worden: mensen die op mensen lijken. Die het zijn. Menselijke mensen.

In het park loopt een ooievaar statig over het veld, hij loopt erbij als de baas van deze groene stadstuin en ik voel me te gast. Hij lijkt goedkeurend te knikken naar de mensen die her en der verspreid op het gras zitten.

Het gaat ook nog over moeders wier moederschap is afgenomen door toedoen van de Belastingdienst. Iemand reed tegen mijn auto aan, er zit geen briefje onder mijn ruitenwisser. Het gaat ook over Marina Ovsjannikova en wat er verder met haar zal gebeuren. En haar twee kinderen. Hoe leg je uit aan kinderen waar rechtvaardigheid begint en waar het ophoudt?

De oorlog spreekt tot ons tussen reclameblokken. De oorlog wekt ons in de ochtend via onze nieuwsapps. De oorlog komt aanrijden in gehuurde busjes en in oproepen op sociale media voor kinderkleding. De oorlog is ver en soms zo dichtbij als in ter beschikking gestelde tienerkamers. De nagels van de oorlog porren in onze laatste restjes ongeloof.

Dat matras wordt, vrees ik, nooit meer opgehaald en moet misschien maar een vast onderdeel van onze straat worden. Ik raak nieuwsgierig naar het geleefde leven van het matras. Wie hebben er op geslapen, op gevreeën? Is er iemand op ten huwelijk gevraagd, op gescheiden? Is er op gebaard? Zijn er grote verliezen op geleden? Kleine verdrietjes in verdronken? Zijn er briljante ideeën op uitgewerkt? Is er op gekeken naar de oorlog via een scherm? Gezapt van talkshow naar talkshow, waar de oorlog moeiteloos wordt afgewisseld met licht vermaak?

De nieuwe buurvrouw rechts noemt me na de eerste ontmoeting al schat en neemt me zodanig even terug naar mijn oude buurtje, waar buurvrouwen je vaker wel dan niet schat noemen. Hier noemt niemand je schat. Daar viel een afgedankt matras op straat niet op, hier wel.

Buiten woedt oorlog en het matras ligt roerloos in de wind.

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? b.gons@parool.nl

Meer over