Nico Dijkshoorn. Beeld Artur Krynicki
Nico Dijkshoorn.Beeld Artur Krynicki

De kracht van het kostuum moeten we maar eens tegen die ambulancetreiteraars inzetten

PlusNico Dijkshoorn

Nico Dijkshoorn

Gisteren sprak ik een ambulanceverpleegkundige. Het waren gruwelijke verhalen. Stenen door de ruit, in je rug worden getrapt tijdens een hartmassage, eindeloze discussies met mensen die denken dat corona via witbrood in het bloed komt en een man die 300 euro bood voor zijn reflecterende jas. Alleen dat laatste begreep ik.

Ooit zag ik zanger Peter te Bos over de Nieuwmarkt lopen in een fluorescerende wegwerkersjas. Het maakte grote indruk op mij. Zijn lange haar over de oranje stroken op de rug. Peter was qua hoofd duidelijk een rockzanger, maar zou hij die dag met zijn hand omhoog midden op de weg zijn gaan staan, dan had het verkeer tot in de IJtunnel vastgestaan.

De kracht van het kostuum. Doe een stofjas aan, loop een willekeurig kantoor binnen, zeg dat je de kapstokken los komt schroeven en je hebt een halve dag paniek en veertien nieuwe jassen. Doe een witte jas aan, veeg er wat chocola overheen en je bent een warme bakker. Zo makkelijk is het. Je bent wat je aandoet.

Nu denk ik dat we die wet eens tegen ambulancetreiteraars moeten inzetten. ’s Nachts, met een vriend, om half drie aanbellen. Wachten tot ze boven in het huis snel iets om hun bange scharrereetje hebben getrokken, ze naar beneden horen stommelen en dan, als ze de deur openen, ze meteen plat op hun rug gooien.

Daarna enkele willekeurige controlehandelingen verrichten. Met een lampje in de ogen schijnen en dingen schreeuwen als: “PHD14 met pupildistractie! Snel, de ontladingshandschoen,” en dan een klushandschoen van de Gamma aandoen en ze vervolgens minutenlang op het voorhoofd tikken.

Meteen daarna met zijn tweeën het ambulancevandaaltje naar de woonkamer tillen, op zijn buik leggen en een kamerplant op zijn rug zetten. Intussen heel hard blijven schreeuwen. “Stabiele buikligging. Lever is goed. Nek niet goed. Nek nu! Nu meteen, nek.”

Daarna iets willekeurigs doen met de nek. Als je een pipetje bij je hebt, is het grappig om wat aardbeienjam vlak onder de haargrens te druppelen.

Alles moet steeds zo kordaat mogelijk worden uitgevoerd. Geen tijd te verliezen, alles op alles, dat is de vibe. De buren wegsturen die inmiddels voor de deur staan. “Achteruit mensen, het kan de Vlaamse sjanker zijn. Zeer besmettelijk.”

Daarna belt, zoals afgesproken, je vriendin. Je voet op de rug van de bewoner zetten, opnemen en zeggen: “Het verkeerde adres?”

Je excuses voor het ongemak aanbieden, met je te grote jas nog drie heel lelijke beeldjes van eekhoorns kapot lopen en thuis nagenieten van de doodsangst die je anders zelf voelt.

Nico Dijkshoorn schrijft wekelijks een column voor Het Parool en spreekt zijn bijdragen ook geregeld in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl.

Meer over