Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

De invloed van de liefde op idealisme

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Al mijn helden keurden op zeker moment geweld goed.

Sartre, Dick Bos, Camus, Kuifje, Che Guevara, Pietje Bell, maar ook leraren op school, docenten op de universiteit, vrienden van mijn ouders die in het verzet hadden gezeten, buren die uit Bergen Belsen waren teruggekeerd.

Ik stond alleen en bleef mijn pacifistisch-socialistische idealen hardnekkig volhouden, droeg met trots mijn gebroken geweertje en wilde domweg niet begrijpen waarom het doden van andere mensen noodzakelijk was.

“Maar Theodor, je was ook voor een communistische revolutie, hoe zat dat dan?”

“Volgende vraag alstublieft.”

Waarom was ik pacifist?

Omdat het meisje van wie ik hield pacifiste was.

“En wat nu als dat meisje fasciste was?”

“Volgende vraag, alstublieft.”

Het meisje van wie ik hield werd van pacifiste communiste en ik volgde haar. Maar waarom verliet ik uiteindelijk dat geloof der kameraden?

Omdat zij verliefd werd op een Echte Communist. Zo een die veel vrouwenharten kon breken. En mijn meisje was zijn uitverkorene. Ze liepen zelfs hand in hand door de stad en kusten elkaar, waar ik bij was! Toen ik dat zag veranderde mijn visie op geweld binnen een fractie van een seconde...

Ik weet niet of ooit is uitgezocht hoe verliefdheid van invloed is op je idealisme. Maar ik denk dat die invloed groot is. Maar hoe het dan precies zit met die verliefdheid, weet ik ook niet. Wel is mij bekend dat je mensen alles kunt laten denken en alles kunt laten doen mits je ze op de juiste manier beïnvloedt. Of ze nu Sartre heten, Camus of Che Guevara.

Poetin zou ook anders kunnen denken. Ik geloof dat hij laatstelijk nog verliefd is geworden op een turnmeisje, maar ik geloof niet dat die vol Russische Orthodoxe Idealen zat over een groot Rusland.

Ik las ooit dat er honderdduizenden vrouwen waren die verliefd waren op de Führer. Reden waarom Eva Braun op de achtergrond werd gehouden. Die vrouwen inspireerden mannen een voorbeeld aan Adolf te nemen.

Waar haal ik nu mijn opvattingen vandaan?

Mode? Studie? Vrienden? Vrouwen? Boeken? Radio en tv? Films?

Maar waarom dan dat ene boek, die ene film, die ene vriend, die ene vriendin? Geen idee. Ik blader nog wel eens door Het Communistische Manifest en vind het nog steeds prachtig geschreven, terwijl ik alles afwijs.

Maar wat als ik straks bijvoorbeeld verliefd word op Esther Ouwehand of Eva Vlaardingerbroek? Ik sta dan niet voor mezelf in.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl