Roos Schlikker Beeld Lin Woldendorp
Roos SchlikkerBeeld Lin Woldendorp

De coronacrisis laat nog steeds slachtoffers zien: kinderen die pas sinds kort echt los zijn

PlusRoos Schlikker

Roos Schlikker

Ik zie het aan schouders die eindelijk zakken. Ik merk het aan zuchtjes die klinken wanneer ze ledig voor zich uit staren naar een hippend musje. Ik hoor het aan stemmen die langzaamaan weer neuriën. Deze vakantie was nodig. Even pauze, een break tussen toets en test, twee weken niet benadrukt krijgen dat netjes luisteren het hoogste goed is.

Ik heb het de afgelopen maanden vaak gehoord van docenten en mentoren. “Het valt niet mee dit jaar. Er is nogal veel energie. Dit is een héél drukke klas.”

Gek genoeg kregen vrienden van me dezelfde klacht. Blijkbaar waren al onze spruiten stomtoevallig in luidruchtige groepen beland. Waardoor de concentratie tijdens Cito, toetsweek en proefwerkparade te wensen overliet. O, en er waren gedoetjes op het schoolplein. Kinderen die door woedende leraren voor de zoveelste keer de klas uit werden gestuurd. Soms terecht, wegens algehele hufterigheid, af en toe ook vanwege het eten van een koekje – wat mij niet het grootste vergrijp lijkt, maar blijkbaar zat het de docent op dat moment totaal tot híer.

En mijn vrienden en ik maar dociel excuses maken. “Sorry voor hun drukte.” “Hij is nogal enthousiast”. “Nee, omruilen van kleren met je vriend die koppen groter is waardoor de één met naveltruitje en de ander in slaapzakjack rondwandelt hoort niet.” (Al is het wel grappig).

Ach, ik ben excuustechnisch wel wat gewend. Ik herinner me een vakantie in een poepiesjiek hotel op Tenerife toen mijn jongens 1 en 3 waren. De derde dag vonden we het zo lief dat ze ons lieten uitslapen. Tot ik hun kamertje binnenkwam. Mijn oudste zat pontificaal voor het baby-hotelbedje van zijn broer. Met zijn kinderschaar had hij een gat van een meter in het gaas geknipt. Daar sta je dan in de hotellobby vol marmer uit te leggen dat “my son wanted to make a rabbit hole.”

Toen zijn broertje later tijdens het zwemmen na vijf seconden moeilijk kijken triomfantelijk riep: “Poepie gedaan!”, waren de rapen gaar. Vol misbaar werd het pierenbad leeggepompt.

Ach, jongens zijn het. Maar aardige jongens. Heus. Het zijn echter ook jongens die twee jaar beperkt zijn geweest in hun kind-zijn. Net als talloze leeftijdsgenoten van wie wordt gezegd dat ze zo véél zijn. De coronacrisis laat nog steeds slachtoffers zien: honderdduizenden kinderen die pas sinds kort echt los zijn. Mondkapjesloos, quarantainevrij, zonder voortdurende testverplichting. Als koeien die eindelijk de wei in mogen hotsebotsen ze onhandig en overenthousiast de wereld in. Een wereld die ze onmiddellijk aan de leiband legt.

Ja, ik weet het, regels zijn nodig. Docenten doen bovendien keihard hun best waarvoor oprecht enorme hulde en respect. Want, orde, discipline, we worden er niet slechter van. Maar veel gastjes willen heus in het gareel lopen. Het lukt alleen niet zo goed. Want wie net op vrije voeten is, kent zijn rustige pas niet meer. Ik zie kinderschouders deze vakantie zakken en realiseer me hoe nodig het is om nu te denken: give them a break. En om ze soms een koekje te laten eten in de klas.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl.

Meer over