Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

De constante ‘dialoog’ met Poetin frustreert alle partijen

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Ze zaten weer achter de reuzentafel: Poetin aan de ene kant, Antonio Guterres, het opperhoofd van de Verenigde Naties aan de andere kant. Die gigantische tafel blijft me intrigeren. Is het paranoia? Wil Poetin zich niet laten ‘lezen’ omdat hem iets mankeert? Wil hij door de afstand die tussen de sprekers ontstaat indruk maken? Of is het gewoon de tafel waaraan een uur later de militaire staf weer zitting gaat nemen?

“Het gaat geweldig, Vladimir.”

Het gesprek tussen die twee verliep zoals verwacht. Guterres biedt de vredespijp aan, Poetin wil eerst Oekraïne uitroken. Een pijpje lucht kortom.

Tot op heden zijn alle gesprekken mislukt. Begrijpelijk, ik zou ook niet willen onderhandelen met een derde partij die mij en mijn land bedreigen terwijl ik desondanks de oorlog dreig te winnen. Toch hoor je alom: “We moeten met elkaar in dialoog blijven.”

Hoe komt men daarbij? Is dat niet een stelling uit de flowerpowertijd? Zulke dialogen lopen altijd vast.

“Wij willen aandringen op vrede, mijnheer Poetin.”

“Vrede wil ik ook. En dat is heel makkelijk als Oekraïne zich overgeeft, want het zijn daar nazi’s, en u stopt met de sancties en wapenleveranties.”

“Eh… ja, maar kunnen we dan praten over een corridor voor de zieken en de zwakken.”

“Dat kan. We willen de zieken en de zwakken en alle soldaten die zich overgeven graag opvangen in Rusland, hun eigen land.”

“A ha… Tja… Hoe gaat het verder met u, mijnheer Poetin?”

“Goed hoor. Vijfenveertig landen zijn tegen mij, honderdvijfenveertig voor.”

Praat niet met hem. Sluit hem uit. Vrede biedt hij alleen aan als hij gewonnen heeft of op ernstig verlies staat. Een constante ‘dialoog’ frustreert alle partijen.

Maar als er toch gedialogiseerd moet worden, dan heb ik een idee. Welke man kan even hard liegen als hij, heeft een schijnheilige charme, is in staat met alle winden mee te waaien, heeft Europese aanzien, kent Zelenski als zijn broekzak en kan makkelijk alles van zich afschudden? Precies: Rutte.

Je kunt veel van hem zeggen, maar hij was destijds niet onder de indruk van Trump, en zal dat ook niet zijn van Poetin. Poetin en Rutte zijn twee honden in een asiel. De één is een herdershond die het hele asiel wil domineren, de ander een terriër die de herdershond in z’n kontje bijt en goed kan irriteren.

“Heb jij in m’n kont gebeten, Mark?”

“Daar heb ik geen herinnering aan, Vlad.”

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.