Natascha van Weezel. Beeld Artur Krynicki
Natascha van Weezel.Beeld Artur Krynicki

De beveiliger maakte me uit voor ‘verwende diva’

PlusNatascha van Weezel

Natascha van Weezel

Vorige week moest ik voor werk naar Israël. Ik reisde vanaf Schiphol. De berichten over de drukte rond de meivakantie stonden nog vers in mijn geheugen gegrift, dus ging ik extra vroeg naar de luchthaven. Drieënhalf uur voor vertrek leek me ruim voldoende.

Uur één verliep voortvarend, al was het wat drukker dan normaal bij de incheckbalie. Het gezeik begon pas toen bleek dat mijn gezondheidsverklaring (die verplicht is om Israël binnen te komen i.v.m. corona) niet kon worden geüpload. De grondstewardess snauwde naar me dat ik de boel ophield en achter in de rij moest gaan staan. Ze had het te druk en kon me pas helpen als iedereen weg was.

Drie kwartier later kwam ik aan bij de security check. Ik schrok me een ongeluk: de wachtrij voor de Python in de Efteling was hier niets bij. Nerveus keek ik op de klok en ik zag de minuten wegtikken. 10, 15, 30, 45… Het viel me op hoe geïrriteerd mijn medepassagiers waren. Iemand probeerde voor te dringen. In reactie daarop werd hij uitgemaakt voor kankermongool.

Na vijf kwartier mocht ik eindelijk door de handbagagecontrole. De vrouw van de security sommeerde me ‘to open my arms because she had to feel me’. Ik zei dat ik Nederlands sprak. Ze bromde: “Dat staat niet op je voorhoofd geschreven hè.” Ook zij was duidelijk gespannen.

De tijd tikte verder. Mijn vliegtuig zou binnen een halfuur vertrekken. Nu moest ik ingrijpen. Aan een beveiliger vroeg ik of hij me kon helpen, aangezien ik bang was dat ik mijn vlucht zou missen. Hij wees naar de rij voor de douane, waar ik óók nog langs moest, en smaalde: “Wilde je daar overheen vliegen, of zo?” Paniekerig smeekte ik de man die mijn tas controleerde om op te schieten. Hij maakte me uit voor ‘verwende diva’. Aan de vrouw voor me vroeg ik of ze me voor wilde laten. Ze zei: “Wie denk je wel niet dat je bent? Ik heb een kind bij me en jij niet.”

De sfeer op de luchthaven had iets dreigends. Als mensen persoonlijk gedupeerd dreigen te raken, is het opeens ieder voor zich. Dat kan in het uiterste geval zelfs leiden tot fysiek geweld.

Daarom verheugt het me dat de luchthaven met een actieplan komt. Met terugwerkende kracht was het niet écht handig om een groot deel van het personeel te ontslaan tijdens corona. Maar goed, laten we geen ouwe koeien uit de sloot halen. Nu lijkt het me essentieel om als de sodemieter nieuw personeel aan te trekken en alle werknemers per direct flink meer te betalen. Dat maakt een bezoekje aan Schiphol voor iedereen een stuk plezieriger.

O ja, en voor wie het weten wil: ik heb mijn vliegtuig gehaald. Het had uiteindelijk, jawel, een uur vertraging.

Natascha van Weezel (1986) is journalist. Elke maandag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? natascha@parool.nl.

Meer over