Tugrul Cirakoglu. Beeld Nosh Neneh
Tugrul Cirakoglu.Beeld Nosh Neneh

De afscheidsbrief lag er om te worden gevonden

PlusTuğrul Çirakoğlu

Tugrul Çirakoglu

Toen ik voor het eerst moest opruimen na een zelfdoding, voelde ik me angstig en gespannen. Ik wist dat er veel bloed zou zijn. De sterke ijzerlucht, toen nog totaal onbekend voor me, maakte me lichtelijk onwel. Het bloedspoor dat een verhaal vertelde was moeilijk te aanschouwen. Je kon de strijd om te overleven zien en voelen.

Met de tijd zijn de angst en spanning weggeëbd. Nu is er enkel nog één gevoel: medelijden. Waar eerst het bloed en de vervuiling de grootste impact op me hadden, houdt nu de omgeving waarin de zelfdoding heeft plaatsgevonden me bezig.

Het aanwezige bloed zie ik haast niet meer. Mijn aandacht wordt bijna uitsluitend getrokken door de algemene staat van de woning en de persoonlijke voor­werpen.

Zo stond ik laatst bijvoorbeeld in de woning van een alleenstaande mevrouw van middelbare leeftijd. Ze had gepoogd haar eigen leven te nemen. Er was niet veel bloed aanwezig. Hierdoor kon ik me nog meer dan gewoonlijk focussen op al het andere in de woning.

Haar interieur bestond uit een mix & match van meubels die ze over de jaren bij elkaar had verzameld. Mooi kon ik het niet noemen, maar het was authentiek. Het was haar huis. En juist daar had ik het meeste moeite mee. Alles oogde zo normaal en huiselijk.

Tijdens het schoonmaken viel mijn oog op een stuk papier in de vitrinekast. Een wit A4’tje met blauwe lijnen. Ernaast lag een witte envelop waarop ‘in noodgeval’ geschreven stond.

Boven aan het vel papier stond een datum. Hierna volgde de tekst: ‘Hierbij verklaar ik [naam & geboortedatum], dat de stekker eruit mag wanneer ik in coma lig.’ Onder aan het vel stond: ‘Geschreven bij heldere zin’, gevolgd door haar hand­tekening.

Het blijft elke keer weer moeilijk om te aanschouwen hoe een ogenschijnend ‘normaal’ persoon besluit zijn of haar eigen leven te nemen. Deze mevrouw zat waarschijnlijk aan haar eettafel toen ze deze brief schreef. Dezelfde eettafel waar ze talloze keren aan had gegeten en gedronken.

Na het schrijven van de brief ging haar ‘normale’ leven nog enkele weken door. De woning was niet vervuild. Ze functioneerde duidelijk nog net als ieder ander. Al die tijd leefde ze een dubbelleven. Doen alsof het goed ging, wetende dat haar afscheidsbrief in de vitrinekast stond te wachten om ontdekt te worden.

Denkt u aan zelfdoding? Heeft u nu hulp nodig? Bel 113 of 0800-0113 (gratis) of chat via 113.nl.

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

null Beeld
Meer over