Tinkebell. Beeld Artur Krynicki
Tinkebell.Beeld Artur Krynicki

Cupcakes met menstruatiebloed in het beslag, dat ging de docent op de kunstacademie te ver

PlusTinkebell

Tinkebell

Ik had het te druk om naar de academie te reizen, dus besloot ik de gastles die ik zou verzorgen, digitaal, op afstand te geven. Er komt een grote tentoonstelling aan met werken die ik maak van grof- en fijnstof, met een magneet geëxtraheerd uit Wijk aan Zees duinzand, afkomstig van de Tata Steelfabriek (Flora Tata Metallica). En, zoals dat gaat in een laatste maand voor een deadline, is het een race tegen de klok.

Dus ik sprak de studenten toe vanuit mijn tijdelijke studio in het Van der Valkhotel op de Zuidas. Bij de bouw van het pand beloofde het hotel de gemeente iets terug te geven aan de stad, en zodoende biedt het hotel nu steeds gratis ruimte aan drie Amsterdamse kunstenaars.

Een uitkomst voor mij omdat het ‘Tatastof’ me letterlijk ziek maakt. Na een werkdag heb ik hoofdpijn, ben ik misselijk, duizelig, en is een bloedneus geen uitzondering meer. Heel prettig dus om dit werk in een afgesloten ruimte níét in mijn eigen huis te kunnen maken.

De studenten leken te schrikken van zo veel gezondheidsklachten door een kunstproject. En dus legde ik ze uit dat kunst maken altijd een vorm van verhalen vertellen is. Dat je als maker steeds op zoek bent naar de béste manier om iets uit te dragen. En op het moment dat je daar concessies in doet, bijvoorbeeld ter eigen comfort, dat ten koste gaat van je verhaalsterkte.

In dit geval hoort ziek worden bij het werkproces. Best kut. Maar veel duidelijker kan ik niet maken wat wonen in de IJmond betekent.

De docent die me had uitgenodigd voor deze gastles appte me nadien dat er nog lang was doorgediscussieerd door studenten. Over grenzen en concessies doen bij het maken van kunst. En dat hij toevallig de dag erna eerstejaars studenten moest beoordelen waarbij iets was voorgevallen.

Een van de studenten had cupcakes gebakken en uitgedeeld. Terwijl iedereen ervan at, toonde die een filmpje van het bakproces waarin te zien was hoe eigen menstruatiebloed in het beslag was verwerkt. ‘Ik ben echt pissed,’ appte de docent me.

Maar wat was het verhaal dan? vroeg ik hem.

‘Diens werk gaat erover dat we heel vaak producten eten waarvan we helemaal niet weten wat erin zit en als we dat wel zouden weten, we daar niet altijd blij mee zouden zijn.’

Maar dat is toch fantastisch? ‘Nee,’ hij vond van niet. Want hen was over zijn grens gegaan door hem iets te laten eten zonder consent.

Exact het punt toch? probeerde ik nog.

‘Nee, dat deed er niet toe. Het was echt te ver gegaan.’

Ik denk dat er ergens op een academie in Nederland een eerstejaars potentieel rijzende ster studeert.

En ik hoop dat die docenten treft die dat begrijpen.

Tinkebell schrijft elke week een column in Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Meer over