Nico Dijkshoorn. Beeld Artur Krynicki
Nico Dijkshoorn.Beeld Artur Krynicki

Bruce Springsteen is de Snollebollekes voor mensen met een houthakkershemd

PlusNico Dijkshoorn

Nico Dijkshoorn

Enkele dagen geleden maakte Bruce Springsteen zijn tourschema bekend. Hij komt in 2023 twee keer naar Nederland. Bruce is inmiddels de André Rieu voor mannen en vrouwen met cowboylaarzen onder een spijkerbroek of een zomerjurkje.

Een terugkerend evenement voor mensen die al 46 jaar voor dezelfde baas werken, ’s avonds hun hond uitlaten, twijfelen of ze een abonnement op HBO Max zullen nemen en die dan eens in de zoveel jaar samen komen om met 70.000 andere mensen te schreeuwen dat ze zijn geboren om te rennen, om hun brommer te starten en naar de lichten van een grote stad te rijden, waar het allemaal voor ze gaat gebeuren.

Bruce is de vijfjaarlijkse traktatie voor Frans Timmermans, die nu ook weer heel hard zal gaan staan zingen dat hij over de Thunder Road wil rijden, terwijl hij al jarenlang zit vastgeroest in een auto met chauffeur, die hem iedere dag naar zijn kantoor in Brussel rijdt.

Bruce is de Snollebollekes voor mensen met een houthakkershemd. Het gaat niet van links naar rechts, maar het gaat omhoog. De vuisten naar de hemel als Bruce het aan ze vraagt. Daar staat hij en hij zingt voor de 44.280ste keer dat je zijn hand moet pakken om samen met hem naar het promised land te reizen.

Dat dat beloofde land er in de loop der jaren voor Springsteen heel anders uit is gaan zien, doet blijkbaar niet ter zake. Hij verkocht onlangs, net als Bob Dylan, alle rechten op zijn liedjes voor 425 miljoen dollar. Dat geld wordt, volgens de laatste berichten, niet verdeeld onder de mensen die 90 euro of meer voor een kaartje gaan betalen om hun mouwloze held te zien.

Ik zou graag hebben gewild dat dit alles mij ontroerde. Al die lieve mensen die volgend jaar hun gerafelde spijkerbroek aantrekken en een rode zakdoek achter in hun zak steken en dan schouder aan schouder, met een nieuw T-shirt om hun bast, Bruce samen laten voelen dat hij nog steeds de grote leider van het emotionele proletariaat is, maar ik voel iets heel anders.

Ik ben hem kwijt. Bruce was van mij. Springsteen zong in Amstelveen alleen voor mij, in een met kurk beplakte jongenskamer. Bruce zong en ik speelde mee over een oude Philipsradio op een gitaar die ik van oom Wim had gekregen. Zonder een bandana over mijn hoofd, want toen had ik nog haar.

Ja, ook ik was geboren om te rennen, maar dan wel alleen met Bruce. Niet met Leo om de hoek.

Nico Dijkshoorn schrijft wekelijks een column voor Het Parool en spreekt zijn bijdragen ook geregeld in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl.

Meer over