Lale Gül. Beeld Artur Krynicki
Lale Gül.Beeld Artur Krynicki

Boerka’s en de Meilandjes: waarom al die verontwaardiging?

PlusLale Gül

Lale Gül

Stel nou dat Francisco van Jole, de hoofdredacteur van de BNNVarawebsite Joop.nl, had geroepen dat die ‘fucking moslims lekker dood mogen gaan’ omdat ze zich niet laten vaccineren, in plaats van ‘fucking’ christenen. Daar zou natuurlijk veel ophef over zijn. Ophef is nog een understatement.

Stel nou dat Youp van ’t Hek, Hans Teeuwen of een andere onbeschroomde cabaretier zou roepen dat niet christenen uit Staphorst, maar de moslims uit Den Haag een inteeltkop hebben. Het is evident dat ze zouden worden uitgemaakt voor racist, fascist, xenofoob, islamofoob, vreemdelingenhater en intolerant persoon. In enkele gevallen zou de Tweede Wereldoorlog erbij gehaald worden en ergens zou iemand het woord dehumanisering laten vallen. Toch is dat niet het geval als cabaretiers het bij de christenen houden; niemand heeft het over christofobie.

Dan de familie Meiland, bekend van Chateau Meiland op SBS6 en winnaars van de Gouden Televizier-Ring 2019. Wat is er gebeurd? Nadat Martien Meiland een enorme bestseller had met zijn biografie Martien, kreeg Erica Renkema, de ‘motor’ achter de Meilandjes, ook een biografie. Daarin geeft ze onder andere haar mening over boerka’s en hoofddoeken: die vindt ze symbolen van vrouwenonderdrukking. So what, zou je zeggen. Dat vinden toch zo veel mensen? Vraag het maar aan de vrouwen in Iran of Saoedi-Arabië. Nou, dan kent u de mediawereld anno nu nog niet. Het kon niet op; op Twitter, Instagram en Facebook werd de familie uitgemaakt voor ongewassen racisten en uiteraard waren ook bedreigingen ineens aan de orde van de dag. Hun dochter Maxime Meiland, net bevallen van een kind nota bene, moest lezen dat ze een ‘kankerracist’ (pardon my French) was en dat haar kind dood moest.

Toen Erica enkele dagen terug bij Jinek aanschoof en haar uitspraken moest verantwoorden, zei ze dat ze geen spijt van ze had, dat ze zich niet kan voorstellen dat vrouwen zelf kiezen voor het bedekken van hun hoofd en dat ze ooit boerkadragers op straat zag die ze vond lijken op pinguïns. Ook Chantal Janzen viel natuurlijk van haar stoel, want wie was Erica om namens die vrouwen te spreken?

Er zijn zo veel dingen mis met deze discussie. Buiten dat je in alle vrijheid een geloof of diens symbolen achterlijk/onderdrukkend/kut/stom/lelijk moet kunnen noemen in je boek zónder racist genoemd te worden, incluis de wens om minder van dat geloof te willen omdat je je zorgen maakt om het dominanter wordende conservatisme en onderdrukking van bepaalde groepen (homo’s, afvalligen, vrouwen, satirebedrijvers), miste ik vooral de massale verontwaardiging om de bedreigingen, in plaats van om de uitspraken van Erica. Deze week is het 17 jaar geleden dat Theo van Gogh op straat de keel werd doorgesneden en een brief aan Ayaan Hirsi Ali op de buik geprikt kreeg met een mes. Maar geen enkele krant heeft het erover.

En dat is nog het ergste.

Lale Gül schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? l.gul@parool.nl

Meer over