Maarten Moll. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Beide namen, want we gaan nooit meer uit elkaar

PlusMaarten Moll

Maarten Moll

Een middag met veel wind en af en toe een spetter regen in Amsterdam-Noord.

Missie: zo’n groene koffiebus met zilverkleurig deksel vinden die op elke rommelmarkt te vinden is. Maar dan een echt mooie.

We zagen witte, rode, bruine en oranje koffiebussen.

En tussendoor, zoals altijd, keken we in de dozen met boeken.

Het aanzien van 1965. Ludlum Kluun Noort Allende Larsson. Een Pietje Puk-omnibus.

En de wind. De bladen van een uit elkaar gevallen ­Suske en Wiske waaiden over het NDSM-terrein.

(De apekermis, een van de betere Suske en Wiskes.)

Geen groene koffiebus te zien.

De ene verkoopster tegen de andere, twee bekertjes koffie in haar hand:

“Wil, heb je suiker?”

“Nee, wel een kunstgebit, en da’s al erg genoeg.”

Een echte Italiaanse melkklopper voor een euro gekocht.

“Die hebben wij ook,” zei de vrouw achter de kraam, “we nemen ’m zelfs mee naar de camping.”

De man van de vrouw poogde ons een versteend stuk hout te verkopen, en de hoorn van een koe. “Daar kun je een heel leuk spel mee doen, met zo’n hoorn, heb ik gezien in een kroeg in Edinburgh, je hebt alleen nog een touw en een ring nodig.”

Even later zagen we een groene theebus. Ons model. Maar die kon alleen met de rest van de familie (theebus en suikerbus) aangeschaft kon worden, voor meer dan dertig euro.

Ga dan niet op een rommelmarkt staan.

Woedend poffertjes gegeten.

Toen zag ik Philip Roth met een indrukwekkende snor. Achter op Laat maar gaan, de vertaling van zijn debuutroman Letting go uit 1962. Prachtige snor uit de categorie Magnum en Schimanski (en voor de wielerliefhebber: Urs Freuler).

De roman zag er ongelezen uit. In 1985 is het boek in bezit gekomen van Wessel en Helen, zoals op het schutblad is te lezen. Ik vond bij dezelfde kraam in dezelfde eurodoos ook Job, van Joseph Roth, in 1986 in een nieuwe vertaling uitgekomen. Oók ongelezen, en óók van Wessel en Helen, maar nu ontbreekt de datum van aanschaf.

Ik groef verder in de doos Roth&Roth, op zoek naar nog meer boeken van Wessel en Helen, want ze hadden duidelijk smaak, maar helaas.

Wessel en Helen (waarom niet Helen en Wessel?). Het heeft iets grenzeloos optimistisch: we zetten gewoon allebei onze namen in de boeken die we kopen, want we gaan nooit meer uit elkaar.

Nu had het iets treurigs die namen te lezen in de ­boeken die niet meer van hen zijn.

Wat voor een verhaal zit er achter Wessel en Helen?

En waarom bleven die boeken ongelezen?

De boeken zwegen.

Zonder groene koffiebus verlieten we de rommelmarkt.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over