Tugrul Cirakoglu. Beeld Nosh Neneh
Tugrul Cirakoglu.Beeld Nosh Neneh

Alsof hij uit alle macht had gevochten voor zijn leven

PlusTuğrul Çirakoğlu

Tugrul Çirakoglu

Een voorbijganger had hem bloedend in zijn woning zien staan en de hulpdiensten gealarmeerd. Volgens zijn zoon had hij vermoedelijk zijn eigen leven proberen te nemen. Ik schrijf ‘vermoedelijk’ omdat niemand met zekerheid kon zeggen wat zich in de woning had afgespeeld. Zelf herinnerde hij zich niks meer van het voorval.

Bij binnenkomst was er weinig bloed te zien. Achterin de woonkamer stonden twee grote fauteuils die de leeshoek afschermden. Toen ik ze opzij schoof, moest ik even slikken. Het leek alsof iemand uit alle macht had gevochten voor zijn leven.

Mijn eerste gedachte was dat dit geen zelfmoordpoging betrof. Dit leek eerder op een extreem gewelddadige woninginbraak. Alles was omvergegooid en kapotgeslagen. Een grote, bloederige, chaotische toestand.

Er waren echter nergens inbraaksporen te bekennen. Had hij misschien een psychose gekregen en eigenhandig alles kort en klein geslagen? Mogelijke verwondingen zouden het vele bloed verklaren, maar ook dit scenario viel niet te rijmen met hoe de ruimte eruitzag.

Hoe langer we bezig waren met de schoonmaak, des te verwarder ik werd. Wat was hier in vredesnaam gebeurd? Waarom waren alle ventilatieroosters afgeplakt? Waarom had hij zijn gloeilampen afgedekt met aluminiumfolie? En waarom hingen er zware hangsloten op zijn toegangsdeuren?

Na lang nagedacht te hebben kwam ik tot de conclusie dat het hier geen zelfmoord, inbraak of psychose betrof. Alles duidde op een ongelukkige val. De fysieke vervuiling kwam ook zeer overeen met die van talloze andere locaties waar ik had schoongemaakt na een, al dan niet dodelijk, ongeval.

Hoogstwaarschijnlijk was de bewoner met zijn hoofd op de glazen bijzettafel terechtgekomen. Had zich ernstig verwond, en was veel bloed verloren. Hij stond op en liep verward en in paniek door zijn woning. Uiteindelijk verstijfde hij van de shock en stond verlamd in zijn woonkamer totdat een voorbijganger hem opmerkte.

Tijdens mijn werk zie en hoor ik enorm veel. Het merendeel hiervan is onprettig. Ik deel daarom zelden met opdrachtgevers mijn eigen ideeën over wat zich in een woning heeft afgespeeld. Het is soms beter om mensen onwetend te laten en de herinnering aan hun vriend of familielid niet te besmeuren.

Ditmaal deelde ik wel mijn blik op de situatie. Een bewuste keuze. Ook mijn idee was maar een gis. Wat er werkelijk had plaatsgevonden zou de tijd hopelijk nog ontrafelen. Maar het bood de familie in de tussentijd een ander, minder treurige blik op wat er mogelijk had plaatsgevonden.

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.