Lale Gül. Beeld Artur Krynicki
Lale Gül.Beeld Artur Krynicki

Als je als voetballer vindt dat je een rolmodel bent, dan moet je niet naar Qatar gaan

PlusLale Gül

Onlangs is bekend geworden dat de nieuwe Talibanregering, bij nader inzien, toch nog de Afghaanse vrouwen een kans wil geven om onderwijs te genieten, ondanks dat ze tijdens hun vorige bewind hierop tegen waren; toen mochten vrouwen namelijk helemaal niet naar school en werden ze totaal geweerd uit het openbare leven. We zullen de klok niet twintig jaar terugdraaien, vond hun minister van Onderwijs, maar wel met de voorwaarde dat er geen gemengde klassen zijn in het hoger onderwijs (in het basis- en middelbaar onderwijs waren klassen voor het Talibanbewind al gescheiden) en dat de vrouwen eruitzien als tenten op poten.

Er zit, al met al, kennelijk enige progressie in het patriarchaat, halleluja (of in dit geval: mashallah), maar opschieten doet het nog niet echt: met dit tempo voorspel ik dat ze 400 jaar later een Verlichting doormaken waarbij mannen en vrouwen gelijke rechten krijgen.

De allereerste vrouw die in Nederland mocht studeren, mits ze achter een gordijn zat terwijl ze de colleges volgde zodat ze de mannen niet af zou leiden, was Anna Maria van Schurman. Zover als althans één universiteit in Nederland in de jaren dertig van de 17de eeuw was, zover zijn de Taliban zowat vier eeuwen later qua innovatie. Daarnaast gaan de Taliban de leerstof bekijken en zo mogelijk aanpassen aan ‘islamitische waarden’; in de 17de eeuw werd ook in Europa verkondigd dat de filosofie ondergeschikt moest blijven aan de theologie en de natuurwetenschappen in overeenstemming moesten blijven met de Schrift. Verder mogen de Afghaanse vrouwen bij voorkeur alleen les krijgen van vrouwelijke docenten, waar dat bij Anna Maria van Schurman niet gold. Dus de Taliban zijn nog niet eens helemaal op dat niveau.

Het is ook opmerkelijk dat Anna Maria weliswaar achter een gordijn zat, maar dat niemand erop kwam háár in een gordijn te wikkelen. Men snapte hier kennelijk toen al dat een vrouw verplicht hullen in doeken geen optie was. Nou, zo ver zijn de Taliban nog lang niet.

Tragisch natuurlijk. Maar we hoeven dit als internationale gemeenschap niet te steunen, wat we mijns inziens indirect doen. Zo hoeven we het WK bijvoorbeeld niet te organiseren in een land waar de vertegenwoordigers en helpers van dit kwaadaardige regime al jaren zetelen: Qatar, waar het bloed van de duizenden arbeiders die bij het bouwen van de stadions omkwamen nog niet is opgedroogd. Als je als voetballer vindt dat je een rolmodel bent, dat je opkomt voor gelijkheid, dat je rechten van mensen serieus neemt en dat deze principes belangrijker zijn dan de sportieve zaken, dan moet je niet gaan. Hoe kun je anders verwachten dat je door het grote publiek serieus genomen wordt in discussies over zoiets als Black Lives Matter?

Lale Gül schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? l.gul@parool.nl

Meer over