Nico Dijkshoorn. Beeld Artur Krynicki
Nico Dijkshoorn.Beeld Artur Krynicki

Al drie dagen denk ik aan die toiletstoel en de rat van De Baarsjes

PlusNico Dijkshoorn

Nico Dijkshoorn

Een rat aan mijn zak. Met zijn tanden om mijn linkerbal. Een bungelende rat tussen mijn benen en ik gillend - met mijn broek om mijn schoenen - vallend door het huis. Dwars door een tafel heen en nog steeds die rat muurvast aan mijn scrotum. Gillen naar de buren die niet thuis zijn. “Een rat, een rat in mijn kruis! Help!”

Bedankt Parool! Ik kan al drie dagen lang aan niets anders denken. Dat komt door het volgende bericht: ‘Het is een nachtmerrie die uitkomt voor een echtpaar uit De Baarsjes: al bijna een week kruipt er een rat in hun wc.’

Daarna volgt een horrorverhaal over De Baarsjes, waar de ratten momenteel de baas zijn. Het artikel eindigt met de volgende zinnen: ‘Zolang het duurt, blijven De Groot en haar man de toiletstoel maar gebruiken. “Met mijn kont ergens op gaan zitten waar een rat zit, dat durf ik niet.”’

Dat heb ik nu dus ook. Ik woon hemelsbreed 34 km van de Amsterdamse wijk De Baarsjes maar ik sluit niet uit dat die ratten via een gangenstelsel helemaal naar Leiden banjeren, omdat ze mijn angstzweet ruiken. Ik ga vanmiddag Midas Dekkers bellen en voor de zekerheid Freek Vonk en als die dat niet volledig kunnen uitsluiten, een massaverplaatsing van zakbijtende ratten, dan ben ik bereid om een half jaar lang op een krant te ontlasten. Drie keer raden welke.

Parool, schrijf eens over leuke dingen, dat er in een bepaalde Amsterdamse wijk opeens heel lieve konijntjes lopen die voorzichtig aan je neus snuffelen of dat een verdwaald hertje in Amsterdam-Zuid aan de wang van een zuigeling heeft gelikt.

Nog verontrustender dan de ratten vind ik het bericht dat er een toiletstoel bestaat. Wist ik helemaal niet. Dat zie ik nu steeds voor me, dat ik over een jaar of twintig door mijn kinderen op een toiletstoel moet worden getild.

Ik weet niet eens wat het is, maar het klinkt in eerste instantie niet als iets waar je je op verheugt. Ik durf niet eens op te zoeken hoe die eruitziet. Bij het woord toiletstoel zie ik nu nog een soort van leuk caféstoeltje voor me en dat je die boven op je wc-bril kunt monteren, maar voor hetzelfde geld is het iets wat eruitziet als een scène uit One Flew Over the Cuckoo’s Nest, dat je vastgebonden op een plastic witte stoel schreeuwend boven je toilet hangt.

Drie dragen niet naar het toilet geweest. Ik houd u op de hoogte. Nogmaals: bedankt Parool!

Nico Dijkshoorn schrijft wekelijks een column voor Het Parool en spreekt zijn bijdragen ook geregeld in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl.

Meer over