Lale Gül. Beeld Artur Krynicki
Lale Gül.Beeld Artur Krynicki

Afvallige schrijvers uit christelijke kringen zijn in ieder geval niet bedreigd

PlusLale Gül

Lale Gül

‘De stropop: reddingsboei van de nietszeggende columnist,’ tweette Leo Lucassen, hoogleraar in Leiden en directeur van het IISG in Amsterdam, over mijn vorige column. De column ging over de minder joviale kanten van de ramadan en was vooral gebaseerd op mijn eigen ervaringen.

Ik heb wel meer constructieve én niet constructieve kritische berichten gekregen naar aanleiding van deze column, met name omdat hij overgenomen was door websites met volgers van voornamelijk islamitische herkomst. Ik had duidelijk een gevoelige snaar geraakt.

De meeste reacties komen van mensen die vooral zeggen dat ze het met me oneens zijn. Ze schuiven mij verder niet in de schoenen dat mijn column technisch niet goed in mekaar zit, drogredenen bevat of dat ik een nietszeggende columnist ben. Dat laatste ben ik trouwens zeer zeker niet, getuige mijn inbox.

Als studente Nederlands weet ik maar al te goed hoe een argumentatie opgebouwd moet worden en ik weet ook wanneer het schort aan een adequate onderbouwing. Het commentaar van de heer Lucassen op mijn column had ik daarom maar snel in het hersendeel gedeponeerd waar je ook de info verwerkt uit een bonusposter van de Aldi bij de bushalte.

Maar vlak daarna wees een trouwe volger mij erop dat Lucassen me wel vaker ondermijnt. In maart 2021, de periode dat ik bedreigd werd met onder andere foto’s van wapens, onthoofdingsfilmpjes, teksten als ‘doe de Pim Fortuyn’ met daarbij een bloedige foto, er een bericht was van Sharia4Holland dat ze me zoeken en ik bezig was met de rechtszaak tegen mijn bedreigers, waarvan één 12 maanden celstraf heeft gekregen, tweette Lucassen in reactie op een online discussie over onder andere mijn ervaringen met mijn familie na het verschijnen van mijn boek: ‘Misschien niet zo extreem, maar ook in katholieke en protestantse kringen kon afvalligheid in de jaren zestig en zeventig tot grote conflicten binnen gezinnen leiden. Het zou goed zijn als hier meer systematisch (en vergelijkend) onderzoek naar werd gedaan.’

Geen sterktewensen aan mijn adres, geen hart onder de riem, geen veroordeling van de crimineel, geen oproep om de vrijheid van meningsuiting te beschermen, maar een oproep voor een vergelijkend onderzoek naar familieconflicten in christelijke kringen. Tja, ’t is de moeite waard!

Ik heb het nog eens nagevraagd bij bekende afvallige schrijvers uit die christelijke kringen. Met de familiebanden liep het niet altijd goed af, maar daarbuiten zijn ze, vertelden ze mij, in ieder geval nooit bedreigd.

Ik moet misschien vooral maar niet schrikken van doodsbedreigingen en buitengewoon doorgeschoten radicale gekken die steeds maar laten weten dat ik ‘ga eindigen als Peter’ en die zeggen dat ze weten waar ik woon. Bij christenen was het ook niet leuk, dus ach, waar maak ik me ook druk om?

Ik denk dat ik mijn dagelijkse maatregelen, beveiliging, vermomming, aangiftes en geblindeerde taxi, vandaag nog opschort door dit verlichtende commentaar van meneer Lucassen.

Ik denk bovendien dat ik mijn scriptie ga schrijven over al die bijbelgestoorde (eerwraak)moordenaars die de revue zijn gepasseerd in het Pieter Baan Centrum.

Lale Gül schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? l.gul@parool.nl

Meer over