Marjolijn de Cocq. Beeld Artur Krynicki
Marjolijn de Cocq.Beeld Artur Krynicki

Aan bodypositivity waren we nog niet toe toen ik mijn boek schreef over juist dat

PlusMarjolijn de Cocq

Marjolijn De Cocq

De term bodypositivity was nog niet gemunt toen ik een boek schreef dat opriep tot precies dat: Beter, slanker, sterker – de mythe van de maakbare mens. Het verscheen in 2015 om na tegenvallende verkoop ten onder te gaan in de pulp van verpulpte boeken. ‘Een hilarische en voor velen herkenbare roadtrip door de wereld van de gezondheidsgoeroes en -bewegingen,’ prees de achterflap aan.

Maar aan bodypositivity waren we toen nog niet toe, denk ik. Ik kreeg ook weleens de vraag waarom er geen dieetrecepten in stonden.

Van vasten tot veganisme (ja, dat kenden we hier ook nog amper), van metabolismedieet tot glutenvrij (dito), van dr. Neal D. Barnard (wie?) tot dokter Frank (o ja, die!), van marathon tot urbanathlon. Jarenlang had ik me ‘voor de krant’ (maar natuurlijk ook voor mezelf) onderworpen aan voedings- en sporthypes. Ik was afgevallen en weer aangekomen, verbeterde persoonlijke records en raakte geblesseerd.

De conclusie: wees blij met wat je hebt. Je kunt wel hardlopen tot je blauw ziet, er is toch dat dingetje van vrouwenlijven, 40+ en zwaartekracht. Inmiddels spreken we van 50+. Is er ook nog eens de menopauze overheen geraasd. En ik maar dapper blij blijven. (Ja echt! Mijn moment van inzicht kwam toen ik, mijn lichaam afgetraind tot op het verlangde gewicht, voorover boog om mijn fietsslot open te maken en mijn knieën zag onder het korte jurkje dat ik droeg. Oude knieën. Goed zou dus nooit goed genoeg zijn.)

Nu is bij Uitgeverij Pluim verschenen de bundel De buitenkant . Veertien vrouwelijke auteurs over de rol van het uiterlijk. De achterflap: ‘En ook al is elk verhaal anders, elk verhaal is herkenbaar. Het gaat over dik zijn, over het zoeken naar kleding, over blikken en opmerkingen en complimenten (...) over ouder worden, over de hoofddoek, over het beschermen van dochters, over gevechten en acceptatie. Over de meetlat die je als vrouw altijd bij je draagt.’

En als je als vrouw zelf niet helemaal beseft wat wel of niet voldoet aan het schoonheidsideaal, schrijft samensteller Milou van Rossum in haar inleiding, is er altijd wel iemand om je daarop te wijzen. Nooit geweten dat haar handen groot zijn (niet mooi, in ieder geval niet voor een vrouw), tot een fotograaf haar er niet zo lang geleden op attent maakte. ‘Wat deed ik vervolgens, als feminist van achter in de veertig? Ze verstoppen als er een foto van me werd gemaakt.’

Bij mij was het een klasgenootje dat me erop wees dat ik ‘best een dikke kont’ had. Kim Kardashian moest nog geboren worden.

Marjolijn de Cocq schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? m.decocq@parool.nl

Meer over