Plus

Zoontje (9) Stefan Eggermont: ‘Ik vind het heel jammer dat papa beschoten is’

Tijdens de behandeling van de moord op Stefan Eggermont maandag lazen nabestaanden emotionele slachtofferverklaringen voor. Ze tonen de diepe krater die de moord op de huisvader, die voor een ander werd aangezien, heeft nagelaten.

Stefan Eggermont werd in 2014 doodgeschoten in zijn auto in de Conradstraat. Beeld anp
Stefan Eggermont werd in 2014 doodgeschoten in zijn auto in de Conradstraat.Beeld anp

De schutter had crimineel Omar Lkhorf moeten doodschieten, die zijn gelijkende auto óók in de Conradstraat in Oost parkeerde — maar hij doodde huisvader Eggermont, in diens Fiat Punto.

Stefans moeder memoreerde Stefan maandag als ‘een levensgenieter’. “Hij hield van het leven, was dol op reizen, op hardlopen, familie en vrienden. Hij hield enorm veel van zijn zoon. Vader-zijn was hem op het lijf geschreven.”

Haar zoon had getwijfeld over wat hij wilde in de toekomst, maar kon niet weten dat hij er geen zou hebben. “Hij dacht na of hij het lerarenvak zou oppakken. Daar stopte het leven van Stefan.” Uitdrukkelijk tot Iliass K.: “Door jóúw daad.”

Haar andere zoon en zij proberen het leven weer een beetje leuk te vinden, maar dat is zwaar. “Geen zoon meer die spontaan langskomt met mijn kleinzoon. Niet meer kunnen genieten van ons samenzijn. Aan mij mede te taak te zorgen dat mijn kleinzoon zijn vader nooit vergeet.”

Toen Stefan lag opgebaard, voelde ze de kogelgaten in zijn achterhoofd, en zag ze de kogelgaten in zijn oren. “Het doet zo’n pijn. Pijn die nooit ophoudt. Ik heb nachtmerries en lichamelijke klachten. Al zeven jaar beleef ik alles elke dag opnieuw. Deze wond heelt nooit.”

Weer tot verdachte K.: “Je hebt zélf een gezin! Hoe zou jij het vinden? Ik lees dat je advocaat stelt dat je geen band kunt opbouwen met je gezin. Hoezo zou jij het recht moeten krijgen je kind wél te zien?”

Geen straf is hoog genoeg, vindt moeder Eggermont. “Stefan krijgen we er niet mee terug.”

Weduwe

Janke Verhagen, de weduwe van Stefan, vertelde hoe ze hem had leren kennen en dat hij met de geboorte van hun zoon zijn lotsbestemming als vader had gevonden. Op 12 juli 2014 nam Stefan voor de laatste keer afscheid van hem toen hij de deur uitliep om voetbal te gaan kijken bij zijn broer. Het volgende moment dat ze hem zag, lag hij onder een bebloed laken.

Verhagen ging daarnaast uitvoerig in op het moment dat ze haar tweejarige zoon voor het eerst zag na de moord op diens vader. “Hij zat aan tafel te kleuren, totaal onwetend van wat er gebeurd was. De pijn van dat moment voel ik tot de dag van vandaag.”

Het moment dat ze, na de begrafenis, voor het eerst alleen met haar kind thuis was staat in haar geheugen gegrift, vertelde ze. “Hij was vrolijk. Hij vroeg: ‘Waar is papa?’ Maar hoe leg je aan een kind van twee uit dat zijn vader niet meer terugkomt? Hij is Stefan gaan zoeken. In alle kasten. Achter de gordijnen. Daarna werd hij boos omdat hij dacht dat ik Stefan verstopt had. De dag erna ging hij weer naar zijn vader op zoek. En zo zijn er in de afgelopen zeven jaar legio voorbeelden van verdriet dat nog altijd voelbaar is.”

Ze haalde aan dat een van de advocaten had geopperd dat ‘de scherpste pijn er nu wel van af zou zijn.’ Het tegenovergestelde is waar. “Het wordt erger naarmate hij ouder wordt. Mijn zoon kan zich niks meer herinneren aan zijn vader. Hij is op een leeftijd waarop hij op zoek gaat naar zijn vader. Nu komt hij op internet beelden tegen die ik hem had bespaard. Filmpjes waarop te zien is hoe zijn vader wordt gereanimeerd. Dat zijn beelden die thuishoren in een serie, maar die zeker niet over zijn vader zal gaan.”

Haar zoon worstelt met schuldgevoel. “Hij voelt zich schuldig dat hij niet sterker was, zodat hij ervoor had kunnen zorgen dat zijn vader niet is doodgeschoten. Ook voelt hij zich schuldig over het feit dat zijn hoofd ervoor zorgt dat hij niks meer weet over zijn vader.”

Briefje

Stefans zoontje van 9 had een kort briefje geschreven.

“Beste meneer en mevrouw de rechter. Ik vind het heel jammer dat papa beschoten is. Hij is vast toegelaten tot de hemel. Ik hoop dat hij een goed leven heeft gehad. Ik hoop dat ik superkracht krijg, zodat ik hem kan zien terwijl hij weer een geest is.”

Nadat zijn moeder het briefje had voorgelezen, liet ze op de schermen in de rechtszaal een filmpje tonen van haar zoon die de speciaal voor hem gemaakte knuffel uitpakt, die zijn vader verbeeldt. Hij drukt die hard tegen zich aan.

Verdachte Iliass K. keek uiterlijk onberoerd voor zich uit.

Meer over