Plus

Recordpoging parachutespringen in Chicago met Amsterdams tintje

Amsterdammer Kim van der Horst (44) doet in augustus in Chicago mee aan een recordpoging parachutespringen. In een nieuwe poging proberen 200 parachutisten het vorige record uit 2015 te overtreffen: ‘Springen is voor mij een extreme manier om tot een zenmoment te komen’.

Sophia Peereboom
Kim van der Horst kijkt graag hoe de vogels vliegtechnieken gebruiken. Beeld Sophie Saddington
Kim van der Horst kijkt graag hoe de vogels vliegtechnieken gebruiken.Beeld Sophie Saddington

Dit jaar viert Van der Horst haar 20-jarige springjubileum. Wat in 2002 ooit begon als verjaardagssprong, is uitgegroeid tot een zeer fanatieke en serieuze hobby. “Je springt niet zomaar even uit een vliegtuig, het is een sport waarin je je kunt blijven ontwikkelen.” Naast het parachutespringen heeft de parachutist een fulltime baan als directeur van een kunststichting.

Een aantal jaar terug sprong Van der Horst in 2015 ook mee in een poging een nieuw wereldrecord te bereiken. In Ottawa (VS) vestigde ze samen met 163 andere parachutisten het huidige wereldrecord door de grootste verticale formatie ooit in de lucht te vormen. Toentertijd was ze de enige Nederlander, tijdens de recordpoging van 22 tot 26 augustus in Chicago wordt ze vergezeld door twee andere Nederlandse parachutisten. In 2018 werd tevergeefs al een poging met 200 parachutisten gedaan, maar deze mislukte mede door het slechte weer.

Cruciaal lichtje

Met in totaal negen vliegtuigen gaan de parachutespringers de lucht in. Wanneer ze op zes kilometer hoogte vliegen maakt iedereen zich klaar voor de sprong, die ingezet wordt wanneer in elk vliegtuig hét cruciale lichtje gaat branden. “Iedereen weet dan: dit is het moment, let’s go.”

De parachutisten vallen vervolgens voor 5 tot 7 minuten in een vrije val en proberen met een snelheid van 350 km per uur op hun hoofd te vliegen in de gezamenlijke vorm van een ster. Het wereldrecord wordt neergezet als alle parachutisten ondersteboven in stervorm vliegen.

Een recordpoging gaat meestal gepaard met tien tot vijftien sprongen, waarvan er vier per dag worden uitgevoerd. Naast de 200 springers moeten ook de mensen op de grond, cameravliegers en piloten op het juiste moment het juiste doen. Elke schakel binnen de parachutemachine is cruciaal om het record voor elkaar te krijgen. En dat kost logischerwijs veel tijd en oefening. De eerste sprongen gaan daarom niet altijd goed. Alle elementen moeten kloppen.

Hoogtevrees

De 44-jarige Amsterdammer zou zichzelf als allesbehalve een dare devil omschrijven. Sterker nog, ze heeft zelfs last van hoogtevrees. Ooit was dat de aanleiding om met springen te beginnen om zo haar hoogtevrees de baas te blijven. “Ik kan het niet goed hebben wanneer ik door angst beperkingen ervaar. De enige manier om deze tegen te gaan, is door ze aan te gaan.”

Wel nuanceert Van der Horst de hoogtevrees in de lucht enigszins. Volgens haar ervaar je de angst anders als je uit een vliegtuig springt, dan wanneer je op de rand van een hoog gebouw staat. “Het heeft alles te maken met je referentiekader. Het enige wat je ziet is de grond en dat is voor mij te abstract om mijn hoogtevrees bewust te ervaren.” Van der Horst springt dan ook liever uit het vliegtuig dan dat ze ermee landt: “Als parachutespringen je eng lijkt, moet je landen met zo’n klein vliegtuig eens proberen.”

Met veel vertrouwen kijkt Van der Horst uit naar de recordsprong in Chigago. Ze gelooft dat wanneer alle poppetjes op de juiste plek staan en het weer meewerkt, een nieuw wereldrecord ophanden is. Op de vraag wat het springen zo leuk maakt antwoordt Van der Horst vrij resoluut: “Springen is voor mij een heel extreme manier om tot een bepaald zenmoment te komen. Het ogenblik dat je uit een vliegtuig springt en samen met iets bezig bent, worden de onbenullige zaken in het leven bijzaak.”