null

PlusAchtergrond

Op je 44ste na je scheiding met een huisgenoot wonen? In Amsterdam heb je geen keus

Beeld Getty Images/EyeEm

In de traditioneel stille zomermaanden valt het nu extra op: het aanbod koopwoningen is schrikbarend klein. De basisbehoefte wonen komt meer en meer in gevaar.

Raounak Khaddari en Marcel Wiegman

Wie kan zich nog een huis in Amsterdam permitteren? Volgens de website huizenzoeker.nl is de gemiddelde prijs per vierkante meter vorige maand gestegen tot 6754 euro. Belangrijker misschien nog wel: het gemiddelde bod is bijna veertien procent hoger dan de vraagprijs. Wie in de hoofdstad een appartementje zoekt is al snel een half miljoen euro kwijt – en daarvoor zit je niet bepaald op de gracht.

En dan nog. Zie maar eens een huis te vinden.

Volgens het laatste onderzoek van de gemeente Amsterdam zijn woningzoekenden steeds vaker aangewezen op particuliere huurwoningen in de vrije sector: twee jaar geleden al een kwart van de mensen die gingen verhuizen. Dat is er sindsdien niet minder op geworden. Liever zouden zij iets kopen. Gemiddeld, berekenden de onderzoekers, moet voor zo’n huurwoning maandelijks 1290 euro kale huur worden afgetikt. Niet zo gek dat de helft van de bewoners wil verhuizen.

Tegelijk neemt het percentage sociale huurwoningen gestaag af, terwijl in de stad het aantal huishoudens met een laag inkomen nog altijd toeneemt. Dat kan alleen betekenen dat te veel mensen te veel betalen voor hun huis.

Escalerende prijzen

Wie zit, die zit en wie niet kan blijven zitten is de klos. Gezinnen verlaten de stad en voor de leraar, de politieagent en de zorgmedewerker is geen betaalbaar huis te vinden. Laat staan dat er nog plek is voor jonge nieuwkomers. Het gevolg: een stad die alleen nog bereikbaar is voor oud, rijk en gevestigd.

Volgende maand, op 12 september, wordt op de Dam gedemonstreerd door actiegroep Het Woonprotest. Hoe groot de wanhoop is, blijkt wel uit de eisen. Die zijn er namelijk niet. Ja: een garantie op voldoende en betaalbare huisvesting en een stop op escalerende huur- en huizenprijzen. Pak parasitaire beleggers aan! Maar hoe dan?

In Amsterdam is er niet eens meer een bouwwethouder sinds de ambitieuze SP’er Laurens Ivens er vorige maand het bijltje bij neer moest gooien wegens grensoverschrijdend gedrag. Zijn taken worden waargenomen door collega Marieke van Doorninck, die haar handen al meer dan vol heeft aan het zoeken naar plek voor windmolens in de stad.

Zes ton

In Den Haag werd het ministerie van Volkshuisvesting in 2010 al afgeschaft, nadat VVD’er Stef Blok had vastgesteld dat de woningmarkt ‘af was’.

Ondertussen rommelt de stad voort. “Het is een geldgedreven ontwikkeling,” zegt Jerry Wijnen, voorzitter van Makelaarsvereniging Amsterdam. Zijn tip: Weesp, vanaf maart een stadsdeel van de hoofdstad, waar nieuwe woonprojecten uit de grond worden gestampt, waaronder het nieuwbouwproject Weespersluis met 2900 woningen.

Wijnen: “Weesp wordt Amsterdam, en voor sommigen is het belangrijk dat ze in Amsterdam blijven wonen.”

Helaas, ook hier geldt: minimaal zes ton meenemen.

null Beeld Nosh Neneh
Beeld Nosh Neneh

Rachel Epskamp (27, accountmanager) is sinds juni op zoek naar een koophuis in Amsterdam.

‘Als je voor zo’n drie ton een huis kunt kopen in Amsterdam, dan heb je geluk’

“De een zweert bij een aankoopmakelaar, de ander niet. Ik heb me erin verdiept en ik wil het, los van de kosten, eerst zelf proberen. Ik ken vrienden die het ook zelf is gelukt, dus wie weet. Ik denk echt dat het een geluksspelletje is: als je een huis kunt kopen in Amsterdam voor zo’n drie ton, dan heb je geluk. Dat is dan echt een lot uit de loterij. Al moet je ook moeite willen doen, want het gaat niet vanzelf.

Inmiddels heb ik al heel wat huizen gezien: van klushuizen tot instapwoningen. Je krijgt vaak maar een kwartier de tijd, soms minder en met een beetje pech belt de volgende vijf minuten te vroeg aan. Dus loop ik in razend tempo door het huis, klop op alle muren, tik op alle ramen en open alle kasten. ’s Avonds ga ik dan nog een keer naar het huis, maar dan doe ik een rondje in de buurt. Ik wil zeker weten dat ik in mijn toekomstige buurt veilig naar huis kan ’s avonds. Bij Walter Living en in het kadaster zoek ik naar meer informatie voor ik een bod uitbreng. Helaas is mijn bod nog nooit geaccepteerd, maar ik ben dan ook pas drie maanden op zoek en nog niet wanhopig. Wel heb ik mijn termijn bijgesteld: eerst dacht ik dat het binnen zes maanden zou lukken, nu hoop ik dat het binnen twaalf maanden lukt. Ik wil Amsterdam absoluut niet uit. Hier woon ik al zeven jaar en heel mijn sociale leven speelt zich hier af. Maar ik kijk ook in de minder hippe gebieden, zoals Noord en Nieuw-Sloten. Ik hoop dat als ik daar een huis koop, die gebieden met de tijd net zo hip worden als Oud-West.”

null Beeld Nosh Neneh
Beeld Nosh Neneh

Rachid Larouz (44, theatermaker en cabaretier) is twee jaar op zoek naar een koophuis in de buurt van Amsterdam.

‘Waarom mag ik niet in Amsterdam blijven?’

“Ik woon met een huisgenoot in Zuidoost. We hebben allebei een kamer en ik betaal 700 euro per maand. Ik had niet verwacht dat ik op mijn 44ste nog met een huisgenoot zou wonen, maar het is niet anders. Na mijn scheiding moest ik het huis uit. Ik heb mijn hele leven in Amsterdam geleefd, mijn vrienden en familie wonen er, ik hou van Amsterdam en ook voor mijn werk is Amsterdam een goede plek om te zijn. Toch zoek ik tegenwoordig ook naar huizen in de omgeving. Muiden, Diemen, Hoofddorp… Ja, liever niet, maar Amsterdam is voor mij niet te betalen. Jammer en frustrerend. Ergens vind ik het ook oneerlijk. Wie het meeste geld meebrengt, kan in de stad wonen, terwijl er voor mensen zoals ik, met een budget rond de twee ton, geen enkele mogelijkheid is. Ik kom er gewoon niet doorheen. Waarom mag ik niet in Amsterdam blijven? Als mensen in het buitenland zeggen dat ze graag in Amsterdam willen wonen, zeg ik gekscherend: ‘Eerst ik’.

Als alleenstaande vader krijg ik maar ­weinig hulp, dat stoort me wel. Het zit me sowieso niet mee: mijn branche werd hard geraakt door de crisis. Mijn anti-drugsshow, die ik heb geproduceerd voor scholen, kon ik niet uitvoeren, omdat de scholen dichtgingen en optredens gingen ook niet door. Maar ondanks dat ik me zorgen maak om de toekomst, blijf ik positief en blijf ik zoeken naar een huis. Het moet op z’n minst een kamer hebben voor mijn zoontje van elf. Als hij langskomt, moet hij zijn eigen plek hebben. Verder heb ik geen wensen.”

null Beeld Nosh Neneh
Beeld Nosh Neneh

Moniek van der Laan (40, lead category management bij een telecom bedrijf) is voor haar gezin ‘al jaren’ op zoek naar een groter koophuis in Amsterdam of omgeving.

‘We zoeken al jaren naar een woning’

“We wonen nu in een leuke benedenwoning met een tuintje in de Zeeheldenbuurt, maar qua vierkante meters en slaapkamers groeien we uit ons huis. Deze 80 vierkante meter is te klein voor mijn vriend, mijn twee dochters en mij. Het liefst blijven we in deze buurt wonen of vinden we iets in de omgeving van de westelijke eilanden. Onze oudste (3) heeft daar ook een plekje toegewezen gekregen op school, maar het is heel onzeker of we kunnen blijven. We zoeken al jaren naar een woning van rond de acht ton. Binnen de Ring, maar ook in Noord. We hebben oneindig veel bezichtigingen gehad en ook huiseigenaren benaderd nog voor hun huis op de markt kwam, maar allemaal tevergeefs.

Nu hebben we weer een optie op een nieuwbouwhuis in Weesp. We twijfelen over de locatie en of we het gefinancierd krijgen. Ook Weesp is niet goedkoop. De hoop begint minder te worden. We hebben ons budget al opgeschaald: eerst dachten we dat het met vijf à zes ton wel moest lukken. En waar een buitenruimte eerst onmisbaar was, is het nu iets om te heroverwegen als we een huis vinden met vier slaapkamers. En we zijn nu dus op het punt dat we ook kijken buiten Amsterdam. Haarlem en Weesp, daar heb je veel gezinnen die uit dezelfde situatie als wij komen. Jammer, want we hebben het hier zo fijn en het is ook frustrerend: zelfs met een bovenmodaal budget kun je als gezin maar ­moeilijk in de stad blijven.”

null Beeld Nosh Neneh
Beeld Nosh Neneh

Annemieke Draaisma (31, health tech venture builder) is ruim een jaar op zoek naar een koophuis in Amsterdam.

‘Ik heb vrijwel geen eisen meer’

“Het is frustrerend dat het maar niet lukt een huis te kopen. Ik woon in een huur­woning die voor mij alleen eigenlijk te duur is. Voor mijn appartementje in De Pijp betaal ik nu rond de 1500 euro. Als ik een huis koop, ga ik er financieel extreem op vooruit en gaan mijn woonlasten omlaag, maar het lukt me maar niet om een koophuis te vinden in het middensegment tussen drie en vier ton. De woningmarkt is al oververhit en dit is precies het segment dat nóg verhitter is. Wat mijn eisen zijn? Ik heb vrijwel geen eisen meer. Appartementen boven de 55 vierkante meter zijn al te duur. Waar ik wel op let, is of er een buiten is. Dat mag ook een half balkon zijn, want nu heb ik niets.

Inmiddels heb ik zoveel huizen gezien, dat ik ze niet meer uit elkaar kan houden. Ik heb mijn zoektocht halverwege de zomer op een lager pitje gezet. Toch kijk ik elke dag op Funda, ook naar huizen net iets boven mijn prijsklasse. Weet je wat het lastige is? Het is zo idioot duur en de prijzen stijgen alsmaar. Omdat ik zoveel heb gezien en ga vergelijken, denk ik soms: ik heb precies zo’n appartement gezien en dat was goedkoper… En het moet allemaal zo snel. Ik heb vaker gehad dat ik op woensdag kon komen bezichtigen, ik maar tien minuten kreeg en vervolgens voor vrijdag 12.00 uur het bod moest uitbrengen. In de tussentijd moet ik nog allemaal stukken lezen – over de vve, over eventuele lekkages of verbouwingen. Ik wil weten wát ik koop. Ik blijf zoeken naar een koophuis en heb nog een beetje hoop. IJdele hoop, vooral.”

Meer over