Plus

Ook Amsterdamse horeca gooit prijzen omhoog: ‘Kunnen we dit wel maken?’

Na het tankstation en de supermarkt zijn de prijsstijgingen nu ook duidelijk voelbaar in de Amsterdamse restaurants. ‘Ik voel me er ook niet prettig bij, maar je moet mee.’

Hans van der Beek
Hoewel de prijzen in de horeca flink stijgen, valt het aantal klachten van klanten mee. Beeld Jesper Boot
Hoewel de prijzen in de horeca flink stijgen, valt het aantal klachten van klanten mee.Beeld Jesper Boot

Bij Scheepskameel, een restaurant uit het betere segment, zijn de prijzen de laatste maanden gelijkmatig verhoogd. Eerst de kazen 50 cent duurder, later het dessert. “We vragen ons steeds af: kunnen we dit wel maken?” zegt chef-kok en mede-eigenaar Tijs Jeurissen. “Bij een gelijkmatige prijsstijging is de shock niet zo groot, ook voor onszelf. Dit voelt misschien iets beter, maar het is gewoon onvermijdelijk. Misschien moeten er nog wel een paar stapjes bij.”

Amsterdamse restauranthouders lopen allemaal tegen hetzelfde aan: alles is duurder. Van vlees tot schoonmaakmiddel, van brood tot de energierekening.

“Alles, bedenk het maar,” zegt Riad Farhat van Drie Wijzen uit Oost (3WO) met ruim twintig zaken. “Het ene product 10 procent, het andere 50 procent, stroom 200 procent. Alles bij elkaar zijn de prijzen zo’n 30 tot 40 procent gestegen. Je moet mee.”

Psychologische prijsgrens

De restaurants van 3WO zitten in het toegankelijke segment; het beroemde halve kippetje in De Biertuin is in prijs verhoogd van 11,95 euro naar 13,95 euro. Farhat: “Dat is nog altijd een acceptabel bedrag, maar onze spareribs zijn eerst verhoogd naar 16,50 euro en zijn nu al boven de 20 euro. Dat vinden wij ook verschrikkelijk.”

Farhat heeft zijn vaste slager nog nooit zo vaak aan de lijn gehad. “‘Het spijt me heel erg,’ zegt hij dan. ‘Ik weet dat we een prijsafspraak hebben, maar ik kan er ook niks aan doen.’ En dan wordt het vlees wéér duurder.”

Pim Evers, voorzitter van Koninklijke Horeca Nederland (KHN) in Amsterdam en tevens mede-eigenaar van achttien zaken, spreekt van een ‘heel moeilijke puzzel’. Evers: “We hebben naar de inkoop en extra lasten gekeken, maar ook naar de straten om ons heen, en er veel gevoel in gestoken. De psychologische prijsgrens voor een fluitje is voor ons 3 euro, ook al vragen zaken om ons heen 3,80 euro of 4 euro.”

Behalve de prijsstijgingen – “Bakkerijen hebben hun prijs verdubbeld en de brouwers stijgen eigenlijk altijd in prijs” – noemt Evers ook de dubbele lasten door de uitgestelde huren tijdens corona en de moeite om personeel te werven. Ook dat brengt extra tijd en kosten met zich mee.

‘Het mag wel wat kosten’

Evers: “We vragen ons af waar al die mensen zijn gebleven. Een aantal is teruggekomen van de priklocaties. Daar hebben ze vrij veel geld verdiend, maar ze vonden het wel saai werk. We merken dat daar weer wat pit in moet.”

Van klanten heeft hij vooralsnog geen klachten ontvangen. Evers: “We krijgen geen opmerkingen, gek genoeg. Onze verklaring, maar dat is psychologie die thuishoort op de achterkant van een bierviltje, is dat mensen veel hebben verdiend en er nog altijd wat extra’s voor over hebben. Een beetje het vakantie-idee: het mag wel wat kosten.”

Dat herkent ook Jeurissen. “Klanten reageren niet, ze snappen het wel. Zeker in ons segment, met vooral tweeverdieners, leven mensen zich uit met een duurder voorgerecht of flesje wijn. Mensen zijn nog steeds in jubelstemming.”

Farhat: “Ze zijn erop voorbereid: eerst corona en nu Oekraïne. Het is verklaarbaar. Als ze de supermarkt binnenlopen, hebben ze immers hetzelfde probleem.”

Zodra de prijzen van de inkoop en energie weer gaan dalen, zijn deze eigenaren van plan ook zelf met de prijs te dalen, al heeft Farhat daar wel twijfels over. “Eerlijk gezegd denk ik niet dat dat snel gaat gebeuren. Ook als de oorlog voorbij is, krijg je eerst nog de wederopbouw. Dat gaat nog heel lang duren. Maar zodra de leveranciers in prijs omlaag gaan, gaan wij ook meteen omlaag. Ik voel me hier ook niet prettig bij.”

Meer over