Plus

Niet hand in hand lopen en geweigerd door Uber: Pride Walkers over de (non-)acceptatie van de lhbtq-gemeenschap

Duizenden mensen liepen zaterdag mee met de Pride Walk in Amsterdam. Persoonlijke verhalen maken duidelijk dat er nog een lange weg naar acceptatie te gaan is voor de lhbtq-gemeenschap. ‘Nog altijd worden mensen buiten­gesloten om wie ze zijn.’

Raounak Khaddari
Kaustubh Chakradeo. Beeld Jean-Pierre Jans
Kaustubh Chakradeo.Beeld Jean-Pierre Jans

Kaustubh Chakradeo (24) heeft net zijn master artificial intelligence afgerond:
‘Als aseksueel behoor ik ook tot de lhbtq-community’

“We moeten beter onderzoek doen naar minderheden. Zo kunnen we ontdekken wat we kunnen doen om ervoor te zorgen dat iedereen zich gelijk voelt en gelijk behandeld wordt in deze samenleving. Ik ben zelf aseksueel. Dan behoor je ook tot de lhbtq-community. Aseksueel betekent dat je je niet seksueel aangetrokken voelt tot anderen. Ik kan wel een partner hebben, maar dat is dan niet vanwege fysieke aantrekkingskracht.”

“Tien jaar geleden wist amper iemand wat aseksualiteit was. Mensen deden het af als een ziekte of ‘iets wat mist’. Nu zijn meer mensen er bekend mee. We gaan vooruit, al moet er nog veel gebeuren. Er is niets mis met wie ik ben. Er is niets mis met wie jij bent. We moeten elkaar accepteren. Daarom ben ik hier vandaag.”

Philip Hopman. Beeld Jean-Pierre Jans
Philip Hopman.Beeld Jean-Pierre Jans

Philip Hopman (61), tekenaar:
‘Hand in hand lopen durf ik ’s avonds niet’

“Het is in de afgelopen jaren wel iets onveiliger geworden voor mensen van de lhbtq-gemeenschap. Niet heel veel, maar wel een beetje. Dat merk ik doordat er meer agressie is op straat. Ik stond een keer gewoon op de hoek van een straatje met een vriend te praten toen er iemand langsreed die ‘gore homo’s’ riep. Ik had geeneens een jurk aan. Hoe hij wist dat ik homo ben? Ik heb geen idee.”

“Het kan me ook niet meer schelen. Ik ben homo en iedereen mag dat weten, al is dat wat makkelijk gezegd en is dat niet altijd zo. Met mijn vriend hand in hand lopen doe ik onder bepaalde omstandigheden niet meer. ’s Avonds bijvoorbeeld. De oprukkende onvrijheid voor homo’s, daar moeten we wat tegen doen. Het is noodzakelijker dan ooit en daarom ben ik hier vandaag weer. Sinds ik in 1980 naar Amsterdam ben verhuisd, heb ik slechts één keer een Pride overgeslagen.”

Tee Rogers. Beeld Jean-Pierre Jans
Tee Rogers.Beeld Jean-Pierre Jans

Tee Rogers (52), werkt niet:
‘We moeten af van constructen als gender, klasse en afkomst’

“Deze drie maanden woon ik in Amsterdam, hiervoor in Los Angeles en straks ga ik weer naar Amerika. Ik werk even niet en leef van mijn spaargeld, omdat ik wil onderzoeken hoe we de wereld kunnen veranderen. Er is maar een manier om ervoor te zorgen dat we allemaal weer gelijk en evenveel waard worden: we moeten af van alle constructen. Alles wat mensen van elkaar onderscheidt, moet weg. We zijn allemaal mensen. Punt.”

“Wat ik precies bedoel? We moeten af van constructen als gender, klasse, afkomst, religie, geografische locatie, geboorteplaats. Dat zijn allemaal manieren om mensen de classificeren. We willen toch dat iedereen equal is? Het is een uitdaging en het overstijgt ons huidige zijn, maar het is de enige oplossing.”

Laetitia Grammatico. Beeld Jean-Pierre Jans
Laetitia Grammatico.Beeld Jean-Pierre Jans

Laetitia Grammatico (46), marketingdirector:
‘Weinig mensen durven homofoob te zijn in het openbaar, waardoor we de échte grootte van het probleem niet zien’

“Toegang tot PrEP voor iedereen, veiligheid, trans healthcare, dit zijn allemaal dingen die nog lang niet op orde zijn. We staan hier nu met z’n allen Pride te vieren, tegelijkertijd weten we dat er nog steeds mensen zijn die straks niet door een Uber geaccepteerd worden, omdat ze zichzelf zijn.”

“Ik ben zelf panseksueel en poly, dat betekent dat je polyamoreus bent en je intiem aangetrokken kan voelen tot meerdere partners. Daar ben ik trots op. Mensen vinden me soms een slet omdat ik op alle genders en op meerderen tegelijk verliefd kan zijn. Het gaat in tegen alle mono- en heteroclichés en sommigen kunnen dat niet aan. Ik weet nog dat ik een keer op mijn werk zei dat ik niet monogaam ben. Collega’s waren in shock, maar waarom? Het lijkt alsof we elkaar accepteren, maar dat doen we nog niet. Weinig mensen durven homofoob te zijn in het openbaar, waardoor we de échte grootte van het probleem niet zien.”

Lisa Neidl. Beeld Jean-Pierre Jans
Lisa Neidl.Beeld Jean-Pierre Jans

Lisa Neidl (28), klimaatactivist:
‘Sommigen roepen me nog steeds na als ik met een meisje zoen’

“Westerse landen denken vaak dat ze al heel ver zijn met de normalisering van de queer community. Dat is niet zo. Ik denk dat we moeten blijven benoemen dat we het niet goed doen. Niet goed genoeg is óók niet goed, omdat er nog steeds mensen zijn die buitengesloten worden omdat ze zijn wie ze zijn. Het feit dat we hier staan, zegt al genoeg. Het gaat niet alleen om acceptatie, het gaat om het normaliseren van iedereen.”

“Ik ben zelf biseksueel en ik weet dat anderen veel meer te maken krijgen met discriminatie en onveilige situaties. Mijn eigen ervaringen wil ik niet bagatelliseren, want elke onjuiste bejegening moeten we serieus nemen. Mensen roepen me nog steeds na als ik met een meisje zoen. Sommige mannen vinden het aantrekkelijk, anderen joelen. Daarmee zeg je: ‘Hé, dat is niet normaal’, terwijl ik weet dat ik niet raar ben. Wanneer ziet de rest dat ook?”

Pearl Timmer. Beeld Jean-Pierre Jans
Pearl Timmer.Beeld Jean-Pierre Jans

Pearl Timmer (30), huisarts in opleiding:
‘Zwart en queer zijn betekent naast discriminatie ook racisme’

“Ik ben hier vandaag om te protesteren tegen het patriarchaat, tegen homofobie en tegen racisme. Tijdens Pride ziet het eruit alsof alles veilig is en dat gay oké is, maar ik voel me niet altijd veilig, ook in Amsterdam niet. Ik word nagefloten en ik ben een zwarte queer, dan komen er meer dingen bij kijken. Zwart en queer zijn betekent naast discriminatie ook racisme.”

“Ik ben een huisarts in opleiding en als ik soms patiënten vertel dat ik de dokter ben, kijken ze me anders aan dan ze bij collega’s doen. Wat ik eigenlijk vind is dat heteroseksuelen zich meer moeten uitspreken. Ook de mensen die niet tot de queer community behoren moeten zich uitspreken als ze willen dat iedereen veilig zichzelf kan zijn. We moeten dit samen doen.”

Jeroen Marttin. Beeld Jean-Pierre Jans
Jeroen Marttin.Beeld Jean-Pierre Jans

Jeroen Marttin (35), consultant:
‘Ik loop vandaag mee omdat andere mensen het niet kunnen’

“Zo over straat lopen met een roze overall aan vind ik wel spannend. Het kan, maar het is wel eng. Toch doe ik het. Ik wil vandaag meelopen met de Pride Walk omdat andere mensen dat niet kunnen. Ik ben homo en hoewel er in Amsterdam nog ontzettend veel moet gebeuren, kunnen we hier veel meer dan in bijvoorbeeld Polen.”

“Ik ben geen heel actieve activist, maar ik probeer wel mijn mond open te trekken tijdens discussies. Als iemand iets zegt wat niet kan, dan zwijg ik niet. Al blijft het lastig hoor. Veel homohaat of afkeuring gaat impliciet. Dan zegt iemand: ‘Je hebt wel iets heel erg kleurigs aan vandaag, hè’, op een bepaalde toon. Dat zegt genoeg. Hoe meer we uitdragen wat we zelf willen, hoe meer mensen gewend raken aan wat nu niet de standaard is.”

Maggie Leroux. Beeld Jean-Pierre Jans
Maggie Leroux.Beeld Jean-Pierre Jans

Maggie Leroux (37), danseres en leerkracht:
‘Honderd procent mezelf zijn kan niet’

“Mijn echte naam krijg je niet. Dit is mijn artiestennaam. Waarom niet? Ik ben ook leerkracht en de kinderen aan wie ik les geef weten niet dat ik burlesque dans. Dit is mijn stage name, waarmee ik optreed en politieke burlesque shows geef. Samen met mijn partner snijd ik thema’s als inclusiviteit en diversiteit aan. Dat ik hier quasi-anoniem wil zijn, is dubbel.”

“Enerzijds wil ik honderd procent mezelf zijn en vind ik het belangrijk om anderen ook mee te geven dat ze zich niet moeten inhouden, maar zo naar mijn werk? Hoewel ik vind dat iedereen te allen tijde moet dragen en zijn wie die is, zijn we blijkbaar nog niet op dat punt beland. Honderd procent mezelf zijn kan niet. Er verandert heel langzaam iets, maar nog te weinig.”

Thomas Gambel. Beeld Jean-Pierre Jans
Thomas Gambel.Beeld Jean-Pierre Jans

Thomas Gambel (52), creatief ontwerper:
‘Ik ben hier omdat ik trots ben dat ik homo ben’

“Het is tijd om van de bank te komen en actie te ondernemen. Het is niet te laat, echt niet. Toen ik jonger was, heb ik heel veel jaren besteed aan dingen doen die me niet per se vooruit hielpen. Ik kwam thuis te zitten met een burn-out en ik was moe van alles. Nu ben ik 52 en heb ik mijn prioriteiten weer op orde. Ik wil mijn stem laten horen en doen wat ik leuk vind. Daar hoort een Pridefeest ook bij.”

“Ik ben hier vandaag omdat ik trots ben dat ik homo ben. Mijn man is er ook en mijn vrienden. Zo vieren we het. Ik heb vertrouwen in verandering en we zijn al goed op weg in Amsterdam. Hier voel ik me veilig en ik heb vertrouwen in de Nederlandse politie.”