null

PlusAchtergrond

Ingenieuze stapel Lycka brengt eerste woongeluk naar Sloterdijk

Beeld Desiré van den Berg

Maak een complex met woonloodsen was de opdracht aan de architect, Sputnik uit Rotterdam. Want het karakter van Sloterdijk is nu eenmaal industrieel. En nu staat er sinds kort Lycka, aangeschurkt tegen het spoorviaduct.

Jaap Huisman

Wordt er eigenlijk gewoond op Sloterdijk? Nee, zou het antwoord een paar jaar geleden zijn geweest. Sloterdijk is nu eenmaal een verkeersknooppunt, omgeven met kantoren, onderwijsinstellingen, klinieken en een casino. Maar sinds enkele maanden is het tij gekeerd. Op een onmogelijke plek, want zo ongeveer aangeschurkt tegen het spoorviaduct richting Hoorn staat het appartementencomplex Lycka. Die naam Lycka betekent geluk in het Zweeds: hoe ironisch wil je het hebben? De band met Zweden is verder de Arlandaweg, genoemd naar de luchthaven van Stockholm.

Op deze plek begint dus de leefbaarheid van Sloterdijk, want na Lycka staan er meer flatgebouwen gepland. Volgens architect Bert Karel Deuten van Sputnik Architects was het een braakliggend terrein en luidde de opdracht in de competitie: woonloodsen.

Huh? Dat veronderstelt containers waar gewoonlijk nooddruftige studenten in worden opgeborgen. Die loodsen staan al in Sloterdijk, maar dan aan de noordkant van de spoorlijn Amsterdam-Haarlem. Daar zit onder meer horeca in.

Gestapeld

Toch is woonloodsen een terechte aanduiding, omdat het gebouw een brug wil slaan tussen het industriële karakter van Sloterdijk en de toekomstige woonfunctie. Dat valt af te lezen aan de zwart gesausde stalen H-profielen waarmee de appartementen op de begane grond zijn ‘afgebiesd’. En dat geldt ook voor de gestapelde dozen waarin de appartementen zijn ondergebracht. Hier vinden starters, statushouders en enkele gezinnen onderdak in sociale huurwoningen die in grootte variëren van 30 tot ruim 70 meter vierkante meter. De starters in het ene blok, de statushouders in het andere, ieder zijn eigen doos. Je zou het een soort collage kunnen noemen, dit ensemble, niet per se fraai maar wel doeltreffend.

De gestapelde architectuur begint een kleine modegril te worden in de bouw. Het Nhowhotel bij de RAI is er een goed voorbeeld van en in Noord komt deze vorm ook voor. Het is een beproefd middel: het breekt met de uniformiteit en anonimiteit, gewoonlijk in monolithische torens. In het stedenbouwkundig plan voor Sloterdijk was het min of meer een voorschrift: maak een onderscheidend gebouw. Een herkenningspunt in een stadsdeel in wording dat tot dusver niet uitblinkt door markante gebouwen.

Planten

Deuten heeft een ingenieuze stapeling bedacht die in de smaak viel bij opdrachtgever Eigen Haard. Welstand ook tevreden. Boven een zwarte en brede plint volgt een etage met witte gevelplaten en loggia’s. Daarboven springt Lycka in en is de gevel bekleed met latjes waarop – hopelijk – later dit jaar planten zullen groeien. Dan een uitspringende messingkleurige box met horizontale geribde stroken. Lycka eindigt met een ranke witte opbouw en daarboven – onzichtbaar – is nog plek voor de installaties (lift, koeling, ventilatie). Horizontaal en verticaal wisselen elkaar af zonder dat de eenheid in gevaar komt.

Er hangen Oekraïense vlaggen uit sommige ramen en op de begane grond kondigen de bewoners de Lyckabuurtkamer aan. Hoera! We zoeken jou! Bedoeld om het doodse karakter van Sloterdijk uit te bannen.

Kunnen de bewoners een luchtje scheppen? Er zijn gemeenschappelijke terrassen, zegt Deuten, zichtbaar rondom de derde box. De loggia’s op de schaduwrijke noordkant lijken me niet uitnodigend, en vooral niet omdat hier trein, bus en auto vlak langs schieten. Het blijft toch wonen op of naast een verkeersknooppunt. Ook geluk heeft een keerzijde.

Aangezien Amsterdam zit te springen om betaalbare accommodaties helpt elke vierkante meter. Aan de westkant wordt gewerkt aan een hogere toren, Vertical. De teerling is geworpen. Sloterdijk heeft bewoners.

Meer over