PlusAchtergrond

Gaston Remmers verloor een jaar geleden zijn zoon: ‘Pepijns overlijden symboliseert de tragiek van jongeren in coronatijd’

Familie, vrienden en buren doen mee aan de herdenking voor Pepijn in Noord. Beeld Eva Plevier
Familie, vrienden en buren doen mee aan de herdenking voor Pepijn in Noord.Beeld Eva Plevier

Pepijn Remmers was 14 jaar toen hij een jaar geleden in een tentje overleed. Zaterdagavond stonden buurtgenoten stil bij Pepijns dood, die niet los is te zien van de lockdown.

Marc Kruyswijk

Het is alsof hij er nog is. Pepijn van 14 jaar nog maar. Alsof hij aanwezig is op het naar hem vernoemde pad. Misschien komt het doordat de mensen speciaal voor hem hiernaartoe zijn gekomen dat zijn aanwezigehid zo duidelijk lijkt, dat het bijna tastbaar is. In de woorden die klinken in de lange sliert mensen die zich in het donker voortbeweegt naar de plek waar hij precies een jaar geleden werd gevonden. In een tentje, zijn armen langs zijn lichaam, een koptelefoon op zijn hoofd. Veertien jaar en dood, nog geen kilometer van zijn huis. Oneerlijker en onverteerbaarder wordt het niet.

Hij is dood, maar je voelt tegelijk dat hij nog niet weg is. Zolang mensen aan hem denken, hem gedenken, zal Pepijn er zijn. “Het is nodig dat we blijven denken aan Pepijn, aan jongeren,” zegt iemand.

De dood van Pepijn Remmers maakte veel los in Amsterdam. Hij overleed aan een combinatie van drugs en de koolmonoxide uit de barbecue die hij in zijn tent had gezet. Daarachter speelde het verhaal van de lockdown, die hij slecht trok. De vrolijke, sociale, ondernemende en gevoelige jongen miste zijn vrienden, het normale leven. Volgens zijn ouders was hij niet ongelukkig, maar vond hij het leven vooral sáái. Hij miste uitdaging.

Jongeren in coronatijd

Pepijns vader, Gaston Remmers, omschrijft het zo: “Zijn overlijden symboliseert de tragiek van jongeren in coronatijd. Er is nu veel aandacht voor hun lot, maar echt doordringen doet het nog niet. Er zijn fundamentele keuzes nodig om hun belang voor de toekomst te garanderen.”

Want jongeren worden hard geraakt door de coronamaatregelen, ze worden beperkt in hun doen en laten, meer nog dan andere leeftijdsgroepen. Minister Ernst Kuipers zei het toen hij om een reactie werd gevraagd op het grote aantal zelfdodingen onder jongeren van de afgelopen twee jaar. Hij weet dat mede aan de onderwijssluiting vanwege corona. “En daarmee het limiteren van contactmogelijkheden, in een fase in je leven dat dat bij uitstek belangrijk is.”

113-zelfmoordpreventie

Praten over zelfmoordgedachten kan anoniem: chat via 113.nl, bel 113 of bel gratis 0800-0113.

Pepijn pleegde geen zelfmoord, laat dat duidelijk zijn. Hij experimenteerde met drugs, was op zoek naar een geluksgevoel. De koolmonoxide werd hem fataal.

Zorgen om pubers

Zorgen om pubers zijn nauwelijks bespreekbaar. Vorig jaar niet en nu misschien niet eens veel meer. En dat stoort Gaston Remmers. Of misschien beter: het baart hem zorgen. Waarom werd de dood van zijn zoon niet herkend als scharnierpunt? Wat is de betekenis van zijn overlijden?

Vandaar dat Pepijns ouders de buurt hebben gevraagd op de minuut af een jaar na dato stil te staan bij de zoon die overleed, bij de buurtgenoot, bij de vriend, bij de klasgenoot. Om 18.01 uur wil hij vertrekken vanaf zijn huis in Elzenhagen in Noord. Voor een wandeling naar de plek waar Pepijn werd aangetroffen. Op precies het moment dat hij een jaar geleden een hulpverzoek in de Elzenhagenapp gooide dat zijn zoon miste. Een uur later werd hij gevonden. “Het is dus een betekenisvol uur.”

Daar gaat het, vanaf het huis van zijn vader. De Eeuwige Jeugdlaan wordt gekruist, ook dat nog,richting het viaduct van de A10. Eenmaal aan gene zijde van de Ring gaat de tocht strak rechtsaf, de bosschages in. Aan een boom is een bordje gespijkerd: Pepijnpad. Zijn ouders en hun buurtgenoten legden het aan na zijn dood. Het volgt de route die Pepijn moet zijn gelopen op 15 januari 2021.

Een lint van lichtjes

De optocht is indrukwekkend. Eenmaal tussen het struikgewas vormt zich een lint. Iedereen heeft kaarsjes bij zich, lichtjes zijn omgehangen. Buren, veel jonge ouders met kinderen, nog niet zo oud als Pepijn is geworden. Glibberend door de modder. Auto’s rijden voorbij over de snelweg: allemaal mensen die geen idee hebben wat zich hier afspeelt.

Op de plek zelf spelen muzikanten, er is thee en mensen gaan rond met koekjes. “Deze koekjes vond Pepijn het aller-, allerlekkerst.” Er staan foto’s opgesteld van een jonge jongen die onbevangen de camera in kijkt. Een goed hoofd heeft hij. De vraag dringt zich op: hoe kan dit in vredesnaam zijn gebeurd?

Vader Gaston houdt zich sterk. Rouwen is onvoorspelbaar, zegt hij. “Verslagenheid en diep verdriet werden afgewisseld met momenten van verbondenheid. Delen is belangrijk.”

Het heeft hem geholpen, zo goed en zo kwaad als dat gaat.

Solidariteit

Het afgelopen jaar heeft hem aan het denken gezet, natuurlijk. Hij zag iemand op televisie, een psychotherapeut. “Die legde in de week voor kerst de vraag op tafel waar we al twee jaar omheen draaien. Hoe maken we een goede afweging tussen de belangen op de korte en op de lange termijn? Mag de toekomst een rol spelen? Mogen we in plaats van solidariteit te verlangen van stemloze jongeren met kwetsbare ouderen, ook de omgekeerde vraag stellen? En vragen om solidariteit van stemgerechtigde ouderen met hun kwetsbare kinderen?”

Hij is tevreden over hoe zijn initiatief is uitgepakt. Als dat de juiste terminologie zou zijn. Gaston Remmers is overdonderd. “Door de hoeveelheid buurtgenoten die dit met ons hebben willen delen. Het was ontzettend fijn om te doen, dat hoorde ik ook van anderen.” En: “Het verdriet is er. Maar er is het afgelopen jaar en vanavond ook iets bijgekomen. Schoonheid, verbondenheid. We zijn blij dat we dit hebben gedaan.”

Meer over