PlusKan dat niet anders?

De wortels van de imposante notenbomen aan het Amstelveld duwen de straatklinkers wel érg ver omhoog

Een fontein die altijd droog staat, trappen met ‘luie’ treden of een bankje met de rug naar het plein - Het Parool gaat in deze serie op zoek naar dwaze of vreemde bouwingrepen in de stad. Kan dat niet anders? Vandaag, deel 5: Het abortuslaantje.

Hans van der Beek
Het straatje tussen de Prinsengracht en de Kerkstraat noemen ze ook wel het abortuslaantje. De klinkers liggen vanwege de boomwortels als kruiend ijs in de straat.  Beeld Daphne Lucker
Het straatje tussen de Prinsengracht en de Kerkstraat noemen ze ook wel het abortuslaantje. De klinkers liggen vanwege de boomwortels als kruiend ijs in de straat.Beeld Daphne Lucker

Het Amstelveld is een werkelijk schitterend plekje in Amsterdam, en dat komt vooral door die imposante notenbomen aan de randen van het plein.

Het zijn Kaukasische vleugelnootbomen (Pterocarya fraxinifolia) om precies te zijn, 48 stuks. Ruim vijftien jaar geleden vroeg stadsdeel Centrum een kapvergunning voor 14 van 46 aan. Omwonenden stapten naar de Raad van State en die stak een stokje voor de kap. Zo geliefd zijn ze dus, die bomen.

Alleen, de wortels van een notenboom zijn al even imposant. En al helemaal aan de kopse kant van het Amstelveld, richting de Utrechtsestraat. Daar duwen ze de straatklinkers zo ver omhoog, dat die erbij liggen als opkruiend ijs.

Amsterdam zou Amsterdam niet zijn als voor dat stukje straat geen fijne, op-het-randje bijnaam bestaat.

Het abortuslaantje.

Waar die naam precies vandaan komt, is uiteraard nooit meer te achterhalen, maar er was vast ooit een buurtbewoner die als eerste uitriep, niet onwaarschijnlijk aan de toog van café Marcella: ‘Als een zwangere vrouw hier. overheen..,’ nou goed, enzovoorts.

Natuurlijke drempels

Een buurman van café Marcella (ook alweer ter ziele inmiddels, houdt het dan nooit op met de teloorgang van de oude, echt Amsterdamse bruine kroeg?) stapt net uit de taxi, wil niet met zijn naam in de krant, maar is wel stellig. “De bomen zijn juist heel mooi. Ik snap dat dit het abortuslaantje wordt genoemd, maar het is geen doorgaande weg. Die bomen zijn heilig.”

De mannen van een advocatenkantoor zitten buiten op de stoep te lunchen, precies ter hoogte van het dwarsstraatje. Erik Verwey spreekt ook geen kwaad woord: “Ik vind het altijd wel relaxed om over dat straatje te fietsen, al fiets je wel meteen iets langzamer, zeker met een kinderzitje.”

Hij ziet nog een voordeel: “Er spelen hier heel veel kinderen, dus die hobbels zijn eigenlijk natuurlijke drempels. Wat dat betreft is het top.”

Zijn baas Rob van Dongen kiest ervoor het stukje straat te vermijden, en fietst gewoon door het speelpleintje om zijn fiets te parkeren. Probleem opgelost. Van Dongen: “Dit is Amsterdam. Je hebt bomen en wegen, en op een gegeven moment wel eens een hobbel.”

En zo is het ook natuurlijk.

Gemeente: we zoeken naar een oplossing

Op het Amstelveld staan veel notenbomen waarvan de wortels een sterke opdruk geven. Daardoor wordt de weg opengebroken, beaamt de gemeente. “Op dit moment wordt gekeken naar de juiste, duurzame oplossing om de straat weer goed bewandelbaar te maken. Er wordt gekeken naar het eventueel verplaatsen of anders neerleggen van de tegels. Maar daar komt een hoop bij kijken, want met te veel zand erbij gaan de bomen dood. Het is ingewikkeld, maar we zijn ermee bezig. Bewoners worden hier eind van het jaar bij betrokken door middel van een bijeenkomst, en mogelijke werkzaamheden zullen volgen in het nieuwe jaar.”

Heeft u een voorbeeld van een miskleun of ondoorgrondelijke ingreep in de stad? Mail het onderwerp naar anders@parool.nl.