PlusReportage

De Pride Pelgrimage slaat een brug tussen twee werelden

De queer-gemeenschap en de protestantse gemeenschap: het lijken twee werelden die weinig overlappen. In de tweedaagse Pride Pelgrimage langs 11 kerken tussen Utrecht en Amsterdam ‘slaan de deelnemers een brug’.

Bij de Westerkerk onthaalt predikant Herman Koetsveld de pelgrims. Beeld Jakob van Vliet
Bij de Westerkerk onthaalt predikant Herman Koetsveld de pelgrims.Beeld Jakob van Vliet

De twaalf overgebleven deelnemers aan de Pride Pelgrimage 2021 staan zaterdagmiddag stil op het Rembrandtplein. Hier was in 2008, het kan ook 2009 zijn geweest, de eerste Pride-kerkdienst. In de openlucht, vertelt de Amsterdamse ‘lhbti-predikant’ Wielie Elhorst. Hij is ook letterlijk de voorganger in de wandeltocht die vrijdagmorgen om 9.30 uur is begonnen bij de Janskerk in Utrecht, en die zometeen zal eindigen op het homomonument voor de elfde en laatste protestantse kerk die de tocht aandoet: de Westerkerk vanzelfsprekend.

Elhorst was ‘op die historische dag’ ook al de uitverkoren predikant ‘die de queer-gemeenschap en de protestantse gemeenschap als bruggenbouwer mocht verbinden’. Hij kijkt rond over het inmiddels heringerichte plein. “We stonden hier met 250 deelnemers aan de viering. In de stromende regen, maar op het moment dat ik mijn roze gekafte bijbel opensloeg, brak het wolkendek open.”

35 kilometer

In de barre tijden van corona is het helaas niet mogelijk 25 jaar Pride groots te vieren, maar de deelnemers aan de pelgrimstocht laten zich hun enthousiasme niet ontnemen. De harde kern is, met rugzakken en regenkleding, vrijdag 35 kilometer komen lopen, veelal langs de Vecht.

Zaterdag zijn nog ruim tien kilometer te gaan, van De Nieuwe Stad in Zuidoost via De Bron in de Watergraafsmeer naar de Indische buurt. Nu wij ze vergezellen tijdens de laatste etappe van de Elthetokerk in de Javastraat naar de Westerkerk, zit de pas er nog altijd goed in. Van de voorhoede dan, die nu en dan halt houdt om de achterblijvers te laten bijtrekken.

Door de Dapperbuurt, langs het Tropenmuseum, langs Artis, langs de Mozes en Aäronkerk, over de grachten naar de Westerkerk. Alle 11 kerken waar het gezelschap onderweg een korte dienst heeft bijgewoond, zijn aangesloten bij de Protestantse Kerk Nederland (PKN), dus die katholieke Mozes en Aäronkerk passeren we alleen. Volgend jaar probeert Elhorst ook andere geloofsgezindten te betrekken.

Bruggenbouwers

“Ik ben graag een van de bruggenbouwers die de verschillende werelden verbindt,” zegt Elhorst. “Niet als enige hoor, de acceptatie en emancipatie van lhbti’ers in de Nederlandse kerken kent al een bijna 70-jarige geschiedenis.” Elhorsts enthousiasme is aanstekelijk, merken we. “Het is niet omdat we niet met de Rooms-katholieke kerken wilden samenwerken voor deze pelgrimstocht hoor, maar die 11 kerken die we nu aandoen, zaten domweg in mijn netwerk.”Elhorst is door het jaar heen predikant in de Wilhelminakerk in Bussum en de Oranjekerk in Amsterdam, in De Pijp.

De rode draad door de tweedaagse pelgrimstocht is Handelingen 10, waaruit in alle kerken is gelezen. In de Dorpskerk van Abcoude kwam misschien wel de crux aan de orde. Apostel Petrus: ‘Nu begrijp ik pas dat God geen onderscheid maakt tussen mensen, maar dat hij zich het lot aantrekt van iedereen, uit welk volk ook, die ontzag voor hem heeft en rechtvaardig handelt’.

Bevrijding

Geen onderscheid, daar draait het allemaal om. Elhorst: “Wij als queer-gelovigen weten allemaal hoe het is een geheim te hebben moeten bewaren. We hebben allemaal moeten worstelen. Nu kennen we de bevrijding, omdat we weten dat de kerk óók voor ons openstaat.”Het ‘wij-zij’ denken is de afgelopen decennia veel minder geworden, ervaren Elhorst en de andere lopers. Overigens is de Amsterdamse deelnemer Rombout helemaal niet gelovig. “Ik vind dit gewoon een heel mooi initiatief. Ik loop vaak lange afstanden, maar dit is weer eens een nieuwe ervaring en ik voel me heel welkom.”

Bij de Westerkerk onthaalt predikant Herman Koetsveld de pelgrims. Binnen is inmiddels een orgelconcert begonnen, maar dat geeft niet want de laatste gebeden waren toch al voorzien op het Homomonument, voor de deur aan de Prinsengracht. Nog één keer wordt gebeden voor, onder anderen, ‘allen die opzij zijn gezet om wie zij zijn’. Als de liefde het laatste woord krijgt, is de wereld een veilig thuis voor iedereen, leren we. (Eigenlijk leren we dat pas tijdens het napraten, want het slotgebed werd enigszins overstemd door de Pride-manifestatie van Extinction Rebellion pal naast het gezelschap, met dj en uitbundige dans.)

Meer over