PlusExclusief

De ouders van Mats Kruijmer (2004-2022) willen dat zijn te vroege dood betekenis heeft

Mats Kruijmer. Beeld
Mats Kruijmer.

De Amsterdamse Mats Kruijmer was een vrijbuiter die het leven volop omarmde. Hij had net zijn draai gevonden op de Herman Brood Academie, toen hij twee weken geleden diep in de nacht een fatale val maakte van zijn woning in De Pijp. Hij werd achttien jaar.

Hanneloes Pen

Mats was een stuiterbal, als klein jochie al. Totaal vrij van angst. Toen hij amper nog kon lopen, klom hij al in bomen, deed handstanden op de bank en skiede, later, tijdens de wintersportvakanties altijd offpiste. Hoe harder, hoe beter. “Mats was een adrenalinejunkie,” zegt zijn vader Robert Kruijmer.

“Het was een kind dat van al zijn leeftijdsgenoten het eerst van de glijbaan ging,” zegt Sacha Vermeulen, die Mats, geboren op 11 januari 2004, van jongs af aan kende en een goede vriendin is van zijn ouders.

Mats ging elk jaar met het gezin van zijn vader, die niet meer samen was met zijn moeder Justine Bakker, op vakantie naar Spanje, samen met drie bevriende gezinnen die een portiek aan de Admiraal de Ruijterweg deelden. “Een lekker eigenzinnige jongen, creatief, gevoelig en zó lief,” zegt Vermeulen, die tot de vriendengroep behoort.

Druk hoofd

School kon Mats weinig boeien. Het systeem lag hem niet. Na basisschool De Waterkant ging hij achtereenvolgens naar het Geert Groote College, het Altra College Bleichrodt (speciaal onderwijs) en Havo De Hof in Oost.

Op die laatste school leerde Solan Bitter (20) hem kennen. “Ik voelde me meteen aangetrokken tot Mats. Hij had geen masker op, was open, gaf zijn mening en deed zich niet anders voor dan hij was. Iemand die hij niet mocht, gaf hij geen boks. Hij sprong ertussen als twee mensen ruzie hadden. Hij was heel volwassen. Mats leerde me niet bang te zijn en m’n mannetje te staan.”

Maar ook op de havo kon Mats niet aarden. Hij bleef er tot de vierde klas waarna hij in overleg met zijn ouders besloot over te stappen naar het beroepsonderwijs.

Robert Kruijmer, muziekpromotor van beroep: “Mats had een druk hoofd. Hij had ADHD en de medicatie die hij ervoor kreeg, vond hij niet fijn. Hij begon met blowen om zijn hoofd rustig te krijgen. Hij pakte de rust van het jointje.”

Dat deed hij te vaak naar de zin van zijn ouders, die dikwijls aankaartten dat hij beter wat kon minderen. Vermeulen: “Hij glimlachte dan en zei: ‘Ik word er rustig van. Ik vind dat fijn’.”

De beste knuffels

Rond zijn veertiende stopte hij met zijn favoriete sporten: basketbal en voetbal. “Hij werd getrokken door de straat,” zegt Vermeulen. “Hij was ook altijd on the road en croste met zijn scooter door de stad: van Oost naar West, van Zuid naar Noord. Hij hing vaak op straat met vrienden of zat te blowen op het Museumplein. Vaak reed hij ook even bij ons langs, soms alleen om een knuffel te geven of om de hele avond te blijven. Hij kon de beste knuffels geven. Hij was een gevoelige en zorgzame jongen.”

Mats hield enorm van de stad. Hij had een tattoo laten zetten op zijn borst met het wapen van Amsterdam en rozen eromheen. Kruijmer: “Amsterdam was zijn stad, De Pijp zijn plek. 1073 stond in zijn profielnaam van Spotify en Snapchat.”

Hij was ook groot Ajaxfan, wist met zijn ranke postuur via een gat in het hek de Arena binnen te sneaken om een belangrijke wedstrijd te zien.

Hiphop en Vivaldi

Vorig jaar had hij een gesprek met zijn ouders over hoe hij zijn leven wilde inrichten. Muziekmanagement zag hij als zijn droombaan. Hij meldde zich afgelopen september bij de Herman Brood Academie in Utrecht. De kruiwagen van zijn vader, die al jaren in de muziekindustrie werkt, had hij niet nodig. “Hij wilde het op eigen kracht doen en op zijn eigen manier,” zegt Kruijmer.

Dat Mats voor die opleiding koos, verbaasde zijn ouders niet. Kruijmer: “Hij ademde muziek. Hij was gek op hiphop maar luisterde ook naar De vier jaargetijden van Vivaldi.”

Samen luisterden ze vaak naar het nummer Catch & Release van Matt Simons, dat door zijn vader gepromoot was. “Dat was óns nummer. Het werd Mats’ anthem, zijn favoriete nummer.”

Zijn elfjarige broertje Jan, zoon van Kruijmer en diens huidige partner Judith, luisterde ook vaak samen met Mats naar muziek. “Hij leerde me over rapmuziek en over nieuwe liedjes. Dan zaten we samen in zijn kamer te luisteren. Hij was mijn grote broer en een voorbeeld voor mij en mijn zus Yael.”

Net alles op de rit

Tyron Vanenburg (25) leerde Mats afgelopen september op de Herman Brood Academie kennen. “Al op de eerste schooldag maakte hij grote indruk op me. Ik hoorde meteen dat hij uit de stad kwam en vroeg hem: ‘Kom je ook uit Amsterdam?’ Hij zei: ‘Ja, uit De Pijp.’ We trokken vanaf de eerste dag met elkaar op. Hij vertelde dat zijn schoolverleden geen rode lijn kende en dat school hem niet erg lag. Ik herkende mezelf in hem. We werden steeds closer en stimuleerden elkaar om desondanks iets van de opleiding te maken.”

Vermeulen: “Hij had net alles op de rit, wist wat hij wilde, had goede mensen om zich heen en niet alleen de straatjongens, maar mensen die in hem geloofden.”

Mats zou gaan samenwerken met Vanenburg in diens opnamestudio. “Mats had de gunfactor. Hij maakte overal vrienden en bracht mensen bij elkaar. Hij was een verbinder. Hij zou binnenkort zijn eerste artiest, Damico, tekenen. Het is er niet meer van gekomen.”

Vliegen

In de nacht van zaterdag 6 op zondag 7 augustus – zijn familie was net vertrokken met vakantie – nodigde Mats wat vrienden uit. Kruijmer: “Mats had een paar weken het rijk alleen en had gezegd: ‘Ik ga werken en lekker chillen met mijn matties.’ De eerste avond ging hij er een dolle avond van maken.”

Ze bakten pannenkoeken, maakten een pastaatje en besloten later op de avond lsd te nemen. Mats werd tijdens de trip onrustig en was niet te kalmeren, begrepen zijn ouders van vrienden die er die nacht bij waren. Hij sprong rond 3.45 uur van een hoger gelegen etage van zijn huis, waarschijnlijk het dak, en belandde acht meter verder in de achtertuin van de overburen. “Hij wilde vliegen,” denkt Kruijmer.

De ouders van Mats willen het verhaal kwijt, hoe moeilijk het ook is om de buitenwereld ervan deelgenoot te maken. Maar zijn moeder liet op de afscheidsbijeenkomst afgelopen maandag in de Tolhuistuin in Noord weten: “Please, laat Mats’ dood betekenis hebben.”

Blauwe hartjes

Kruijmer: “We willen een boodschap uitdragen. Laat dit niet voor niets zijn geweest. We willen tegen jongeren zeggen: blijf ver weg van lsd. Doe het gewoon niet. Leef je dromen maar speel niet met vuur. Voor Mats was een leuke avond de intentie, maar het pakte anders uit. In scholen moet aandacht komen voor lsd-gebruik, al in de brugklas. Want dit spul is gevaarlijk. Dan is Mats’ dood niet voor niets geweest.”

Ook corona speelde een rol in het noodlottige ongeval, vermoedt Kruijmer. “Jongeren konden die twee jaar in coronatijd weinig doen. Ze gaan nu helemaal los op festivals, want ze zijn bang dat we straks weer in lockdown gaan.”

Mats is flying high’ staat op de afscheidskaart, met drie andreaskruizen erop. Tijdens de afscheidsbijeenkomst lag hij in een rieten mand die op de grond stond, met kaarsen eromheen. Geen rouwadvertentie of rouwwagen kwamen er aan te pas. Mats werd onder luid vuurwerk door een erehaag van vrienden en familie naar een pick-uptruck gedragen. Blauwe luchtballonnen in de vorm van hartjes – Mats stuurde altijd blauwe hartjes naar vrienden – gingen de lucht in. Zijn crematie was op Zorgvlied.

Die middag zonden alle landelijke radiostations om stipt half vier het nummer van Matt Simons voor hem uit. “Dan ben je een baas hoor,” zegt Kruijmer.

Rapper Donnie bracht op de afscheidsbijeenkomst het nummer Vleermuis. Het was Mats op het lijf geschreven. Vermeulen: “Mats fladderde altijd door de nacht.”