PlusExclusief

Auteur Nina de la Parra: ‘Ik heb nog nooit een dickpic gekregen en toen gedacht: leuk, we spreken af’

Nina de la Parra: ‘Valentijnsdag is een fucker voor alle singles.’ Beeld Harmen de Jong
Nina de la Parra: ‘Valentijnsdag is een fucker voor alle singles.’Beeld Harmen de Jong

Nina de la Parra (1987) is schrijver, theatermaker en autobiografisch kunstenaar. Begin deze maand verscheen haar boek Make women come, een romantische komedie en ‘gefaald zelfhulpboek’ ineen. Een interview aan de hand van steekwoorden. Over Valentijnsdag, het belang van klaarkomen en de oplossing voor de wooncrisis.

Vera Spaans

Amsterdam

“Ik ben een maand te vroeg geboren. De legende wil dat mijn vader en mijn moeder op Schiphol aan de Irish coffee hadden gezeten, of een borgoe-cola, dat kan ook, en dat mijn vader net op het vliegtuig naar Aruba zat toen ik werd geboren.”

“Mijn vader zou pas tien dagen later terugkomen, het duurde dagen voor hij wist dat ik geboren was. Hij moest met zo’n telefoonkaart naar het AMC bellen, waar mijn moeder en ik lagen, maar kwam telkens op de verkeerde verdieping terecht. ‘Ik ben Pim de la Parra,’ zei hij steeds, ‘en ik heb een dochter–’. De zuster die hem aan de lijn kreeg, zei: ‘Als u Pim de la Parra bent, ben ik Omar Sharif,’ en hing op. Mijn vader was in die tijd heel bekend.”

“Ik was een creatief kind, altijd bezig met verhaaltjes bedenken. In de tweede klas van het Barlaeus Gymnasium deed ik voor het eerst mee aan het schooltoneelstuk. Er was een acteursgroep, een dansgroep, een grimegroep, een koor en een orkest. Samen iets maken wat er eerst nog niet was – en dan is het er eigenlijk nóg niet, een toneelstuk is een fantasie in beweging en woorden, en dan is het weer weg. Dat raakte me zo diep, ik was helemaal verkocht.”

Pindakaas

“Ik heb een enorme liefde voor pindakaas, ik heb wel tien soorten in huis. Toen mijn ouders net uit elkaar waren en mijn vader nog niet terug was gegaan naar Suriname, woonde hij op allemaal gekke plekken in de stad. Half op zijn kantoor, half bij een collega... Ik vond dat altijd heel spannend. En één avond mochten we pindakaas eten als avondeten. Zo uit de pot, het hoefde niet eens op een boterham. Superleuk vond ik het, net zoiets als laat mogen opblijven. Tja, hij had geen geld in die tijd. Mijn moeder had er een hele goede houding over. Verhonger je als je een keer pindakaas als avondeten krijgt? Gaan we hier supermoeilijk over doen? Nee.”

Halfbroer

“Ik heb mijn broer PJ nooit mijn halfbroer genoemd, of mijn zus Bodil mijn halfzus. In onze familie doen we niet aan half. Hij voelt ook echt als mijn broer, alleen zeg ik soms om het uit te leggen: hij heeft een andere moeder. Hij was al twintig toen ik werd geboren, maar op de meest vreugdevolle momenten van mijn jeugd was hij erbij.”

“Ik ben nu zo oud als hij was toen hij stierf. Wat er in zijn hoofd is omgegaan, zal ik nooit weten. Ik denk dat in sommige familielijnen mentale afglijding voorkomt, dat is bij de De la Parra’s zeker zo. Je moet stevig in je schoenen staan om tegen de krachten te kunnen die door de bloedlijn van de De la Parra’s stromen. Het is een groot vat dat je daar kunt opentrekken. Van heftige emoties, slavernijverleden, kolonialisme. Als je diep kijkt in de bloedlijn zit er trauma na trauma na trauma.”

Blue Movie

“Een piemel die in een vagina gaat! Dat zie je tegenwoordig niet meer in films. Fucking vet. Het was de eerste Nederlandse seksfilm, geproduceerd door mijn vader. Ik weet niet meer precies wanneer ik hem voor het eerst zag – toen ik te jong was, hoe dan ook. Met een hysterisch enthousiaste vader naast me. Die was altijd enthousiast als hij me iets liet zien wat hij gemaakt had.”

Valentijnsdag

“Ik merkte toen ik Make women come schreef dat veel van mijn romantische liefdes en ervaringen zijn gecentreerd rond Valentijnsdag. Juist dat verlangen naar romantiek is vernietigend voor een rustige relatie. Valentijnsdag staat voor alles waar je je van wilt ontdoen. Maar steeds komt het weer om de hoek, en ben je toch weer teleurgesteld dat er niets is gebeurd – en dat je je hebt laten meeslepen. Ik hoop zo dat vrouwen mijn boek gaan kopen voor Valentijnsdag en het aan een vriendin of een leuke vrouwelijke collega cadeau doen. Zodat het een keer niet om relaties draait, want Valentijnsdag is een fucker voor alle singles.”

22.00 uur

“Mijn voorstelling Gods Wegen duurt twee uur zonder pauze, dus als je dat met deze sluitingstijd wilt redden, moet je om half acht beginnen. Dat is nogal vroeg, maar zou natuurlijk kunnen. De vraag is: hoe ver ga je je schikken als je al twee jaar bent gecanceld?”

“Maar het grootste probleem is de anderhalve meter afstand. Met lege rijen, een plukje mensen hier, daar weer twee mensen. Dat heeft voor theatermakers geen zin. Er is een reden dat er publiek is, dat mensen bij elkaar moeten zitten. Als mensen zich alleen voelen, dempt dat hun reacties. Optreden voor een halflege zaal is niet alleen killing niet rendabel, het werkt ook gewoon niet.”

Suriname

“Mijn tweede thuis. Ik ben er al twee jaar niet geweest, wat nooit eerder is voorgekomen. Ik kwam er als baby’tje al en heb er op mijn achtste lange tijd gewoond. Mijn moeder werkte toen op Cuba. Meestal zou ik met haar mee zijn gegaan, maar zij had het briljante idee: dan ga je toch naar je vader? Ik heb met mijn moeder een heel hechte band, maar wij kunnen ook heel goed niet lijfelijk bij elkaar zijn. Zo ben ik ook opgevoed.”

“Het bijzonderste aan Suriname is voor mij de omgang met tijd. Flowen, meestromen met de tijd in plaats van die een andere richting op te duwen zoals wij in West-Europa leren. Daardoor krijgen wij met zijn allen een burn-out en zijn we niet zo chill. Het vertrouwen dat dingen zijn zoals ze zijn, of het nou plezant is of niet, dat is een heel krachtig iets om te kunnen.”

Uitlopen

“Surinaams voor vreemdgaan, maar dan zonder de morele lading. ‘Hij is uitgelopen’, dat is de normaalste zaak van de wereld. Bij vrouwen zou je het anders noemen, denk ik. Suriname heeft een machocultuur en tegelijk een matriarchaat – de vrouwen maken de dienst uit en voeden de kinderen op. In de algeheel geaccepteerde dubbele moraal van de Caribische cultuur is het zo: de man loopt uit, dan is hij een man, de vrouw moet leuk en speels en sexy zijn en er is enorm veel slutshaming.”

“Ik denk dat er geen enkele cultuur is op deze wereld, op een enkele te gekke matriarchale Mayastam na misschien, waar de vrouw dezelfde seksuele vrijheid heeft als de man.”

Bakra (1)

“Al mijn Surinaamse vrienden noemen mij bakra, of zeggen: doe niet zo bakra, als ik een beetje Hollands doe. Bakra staat wat mij betreft voor een verkrampt, wit uitziend persoon die niet met haar billen kan dansen en te weinig baadt. Je moet in de tropen heel veel baden en je kleren verwisselen, en dat begrijpen bakra’s niet. Surinamers vinden bakra’s smelly bastards. En gelijk hebben ze.”

Bakra (2)

“De connotatie is ingewikkeld, want oorspronkelijk zit er het woord meester in. Mijn voorouders leidden een plantage. Ze hadden in no time een imperium opgebouwd, omdat ze planters waren uit Portugal. Dus ze waren heel goed in irrigatie, wat ingewikkeld was op die plantages. Al was het nog veel ingewikkelder als je een tot slaaf gemaakte dude uit Ivoorkust was die die kanalen ook letterlijk moest graven.”

“De De la Parra’s waren berucht wrede leiders. Ik vind dat een heel moeilijk gegeven. Ben je schuldig als je voorvaderen iets hebben gedaan? Hoe gaat trauma over op een volgende generatie? Of je nu dader bent of slachtoffer, het is een verschrikking wat daar is gebeurd. En wat ik zo bizar vind: de De la Parra’s waren Sefardische Joden, zelf een achtervolgd volk, vermoord in Portugal door de Spaanse Inquisitie. Dat vind ik zo gek. Hoe kun je, als je zelf moest vluchten, vervolgens de zweep oppakken?”

Shakespeare

“Een van mijn eerste liefdes. Ik was zo geobsedeerd door zijn stukken dat ik een jaar in Stratford-upon-Avon ben gaan studeren, Shakespeares geboorteplaats. Er was daar een huis waarvan gezegd werd dat het zijn geboortehuis was. Daar zijn we een keer dronken met andere theaterstudenten over de schutting geklommen. In mijn herinnering heeft een van ons geplast in de achtertuin. Ik denk dat ik het was.”

Klaarkomen

“Heel belangrijk. Vrouwen komen te weinig klaar. Meisjes worden gesocialiseerd om te denken dat hun genot niet vooropstaat, dat klaarkomen een dingetje is dat erbij komt, terwijl het klaarkomen van de man wel bijna altijd gebeurt. Voor mij staat klaarkomen voor iets groters, over de vraag: wat is er aan de hand met de manier waarop wij ruimte in durven te nemen in ons eigen genot? Waarom is dat niet vanzelfsprekend, en denken vrouwen nog steeds: ik moet maar doen wat de ander wil? Wat voor effect heeft dat op grensoverschrijdend gedrag en op het schuldgevoel dat vrouwen overal met zich meedragen over alles? Klaarkomen is het startpunt van een veel bredere discussie.”

Wooncrisis

“Laat iedereen lekker in een woongroep gaan wonen! Ik ben er supergelukkig. We wonen met tien volwassenen in Oost, in een commune, en delen de keuken, de douche en de wc. Ik vind het een prachtige manier om samen te wonen. Je bouwt een gemeenschap. Er wonen oudere mensen, er groeit een baby’tje op, je zorgt voor elkaar.”

“Er is ons aangepraat dat iets hebben wat helemaal van jou is het hoogste goed is. Dat is een leugen. En zeker in tijden van klimaatcrisis maakt een woongroep zo gelukkig. Waarom heb je een eigen douche nodig die je een kwartier per dag gebruikt?”

“Mensen die best rijk zijn en nooit honger zullen hebben, steken nu een enorme energie in de verontwaardiging hoe slecht het gaat op de huizenmarkt. Alsof ze recht hebben op een huis. Wie heeft ze dat beloofd? Er zijn sociale huuropties in de stad. Chill the fuck out.”

Dickpic

“Ik heb nog nooit een dickpic gekregen en toen gedacht: leuk, we moeten nu zo snel mogelijk afspreken met deze man. Er is een enorm misverstand in de wereld over vrouwelijke seksualiteit en wat vrouwen lekker vinden. Geen enkele vrouw die ik ken is ooit geïnteresseerd in iemands dick. Hoe die eruitziet, hoe groot ie is – we don’t give a shit. Die mannen begrijpen dat niet, die denken dat dit heel leuk is, of sexy op wat voor manier dan ook.”

“Het kan echt een violent ding zijn. Mannen op zoek naar macht. Ik snap best dat er algehele verwarring is wat seksualiteit is, het is een verwarrende wereld om in op te groeien, ook als man. Maar mannen begrijpen wel bizar weinig van wat voor vrouwen over een grens gaat.”

Nina de la Parra: Make women come. Uitgeverij Pluim, € 21,99.

Meer over